Reisblog van Ido&Roelinde

Lima

2011-10-25T18:38:00.004+02:00

Laatste stop voordat we naar huis gaan; Lima. De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in Arequipa, in het zuiden van Peru. Grote stad tussen de bergen met een grote canyon in de buurt. Met twee Engelsen en een gids zijn we twee dagen de bergen in geweest. Pittig stukje lopen, maar wel condors gezien! De eerste dag om drie uur s´ochtends vertrokken met een busje naar het startpunt van de trip. Ruim zeven uur gelopen om 1200 meter lager in het dal te komen. Mooie route door kleine dorpjes en spectaculaire uitzichten. In het dal was een kleine oase, een mini-dorpje met een waterbron. Heerlijk ontspannen. De volgende dag weer vroeg uit de veren, we moesten de 1200 meter namelijk ook weer omhoog. Recht omhoog. Onze Engelse mede-reizigers zagen het niet zitten en hebben een ezel gehuurd om hun de berg op te sjouwen. Wij hebben het met z´n tweeen in iets minder dan drie uur gedaan. Was zeker de moeite waard. Als beloning hebben we in een ander dorpje genoten van hot-springs. Heerlijk!
Roelinde was gisteren niet helemaal fit dus zijn we nog een nachtje in Arequipa gebleven. Gisteravond hebben we de nachtbus gepakt naar Lima, een tocht van vijftien uur.
Tja, en dan zit het er alweer bijna op. We hebben net online ingechecked voor de vlucht van morgen naar Madrid. Mooi twee stoeltjes bij de nooduitgang geregeld, hebben we tenminste wat extra beenruimte. Vandaag gaan we nog een beetje door Lima banjeren en de laatste Soles opmaken.
Het was leuk om alle reacties te lezen. Tot ziens in Nederland :)

Groetjes Ido&Roelinde

Voor de laatste keer: Foto´s!

Machu Picchu

2011-10-20T23:34:00.005+02:00

We zijn inmiddels een paar dagen in Cuzco. Mooie stad met een lange geschiedenis en natuurlijk het startpunt voor Machu Picchu. De eerste dag in Cuzco hebben we bar weinig uitgevoerd. Was ook niet echt mogelijk doordat we moesten wennen aan de hoogte. We vertrokken vanaf zeeniveau naar 3400 meter en dat merk je. Een simpel heuveltje oplopen kost de grootste moeite. Gelukkig ging dat snel voorbij en zijn we met een bus naar Ollantaytambo gegaan. Dorpje ligt halverwege Cuzco-Machu Picchu. Ook hier hebben ze Inca ruines. Een opwarmertje voor het grote werk de volgende dag. Om 6 uur s´ochtends op de trein gestapt voor een ritje van anderhalf uur. We kwamen mooi op tijd aan, in ieder geval voor vrachtladingen aan tourgroups. Een gids heeft ons in twee en een half uur over de site geleid. En het was de moeite waard. Meer dan dat. Schitterend om te zien hoe de mensen hier geleefd hebben, hoe ze over dingen nadachten en vooral waar ze hun stad gebouwd hebben. Een wereldwonder inderdaad.
S´middags om drie uur hadden we de trein terug naar Ollantaytambo. Het eerste kwartier was er niets aan de hand, totdat de trein stopte. Locomotief kapot. Volgens de machinist ging het al met al een half uurtje duren (vertaald in Peruaans is dat een uur). Dat bleek toch iets anders uit te pakken. De locomotief trok zeven wagons, drie met toeristen en vier met locals. De locals huppelden na een half uurtje al vrolijk over het spoor, wetende dat het wel even ging duren. Na een houtje-touwtje reparatie werden de locals losgekoppeld van de toeristen, met de insteek om de toeristen naar de eindbestemming te brengen en de locals achter te laten met de belofte voor een vervangende locomotief. Daar trapten de locals echter niet in. Hoop geschreeuw, gezwaai met armen en uiteindelijk een blokkade van het dubbele spoor. Geen enkele trein kon meer van of naar Machu Picchu. Uiteindelijk zijn er twee nieuwe locomotieven gekomen om alle zeven wagons tegelijk naar Ollantaytambo te brengen. Grapje heeft drie uur geduurd. Was een interessante ervaring.
Gisteren zijn we met de bus vanuit Cuzco naar weer een andere Inca site geweest en vanuit daar, via drie andere sites, door de bergen teruggelopen naar ons hotel. Prachtige omgeving hier. Vandaag een relaxdagje met, museum, cappuccino en souvernirwinkeltjes. Vanavond vertrekken we met een nachtbus naar Arequipa. Een stad met nog meer bergen, vulkanen, lekker eten en Pisco sour.
Nog maar een week te gaan en we zijn weer thuis, helaas. Nog maar even niet aan denken.

Groetjes Ido&Roelinde

Amazone

2011-10-13T20:57:00.005+02:00

De Amazone is overweldigend mooi! Na 5 dagen in de jungle is het weer even omschakelen. Vanuit Iquitos vertrokken we per bus naar Nauta en vervolgens 5 uur varen naar het dorp genaamd 23 juni. Na overleg met de autoriteiten, lees het dorpshoofd en de pastoor, waren we welkom. Het is het eind van de zomer, de droge tijd, dus het water in de rivier staat laag. Dat betekende dat we 15 minuten moesten lopen met alle bagage en koffers met medicijnen. We hadden veel bekijks van alle kids en dorpelingen.
De tenten werden opgezet in de school om te slapen. Wij logeerden met tent op de veranda van een dorpsfamilie, pal naast het houtvuur en de hangmat. Joehoee! Alleen stond er iedere ochtend onder de veranda een haan te kraaien. Sowieso is het dagritme hier 5u opstaan en 9u slapen. De mensen leven van rijst, mais en vis. Meer keuze is er niet. De eenden en kippen waggelen vrolijk voorbij. De jongens spelen met bootjes, autos hebben ze nog nooit gezien. Het was er bloedheet, 35 tot 40 graden. Maarrr er moest gewerkt worden.
De kerk werd overdag omgetoverd tot medische kliniek. Zuster Karen had er elke dag spreekuur. Roelinde deed intake, Ido werkte in de apotheek. De mensen, vooral moeders met kinderen, moesten soms uren wachten. We behandelden 90 patienten per dag, de laatste dag zelfs 130. De mensen kwamen met boten ook vanuit andere dorpen. Veel kinderen met dikke buikjes vanwege de parasieten, ze drinken gewoon het vervuilde water uit de rivier.
s Avonds kerkdienst met getuigenissen, drama en aanbidding. De kinderen zaten vooraan, de mannen keken door de ramen stiekem mee. Alle dorpsproblemen kwamen voorbij, alcohol, misbruik en ontrouw. Een andere cultuur maar de problemen verschillen niet.
Overdag was er ook kidstijd, met clowns, muziek en ballonnen. Ze konden er geen genoeg van krijgen. Blij met een beetje aandacht en liefde.
De laatste dag gingen we naar het dorp puerto Peru. Nog meer armoede, maar een enorm groot welkom. Kokosnoten, mais en fruit, alles werd gedeeld. Julio, de leider, kreeg van de pastoor een kip mee als dank.
Naast de hoeveelheid muggenbeten en zweetdruppels was het vooral een bijzondere ervaring!

Gisteren vlogen we van Iquitos naar Lima. Vanuit het vliegtuig zagen we de besneeuwde bergtoppen van de Andes. Morgen werken we nog een dag met het team hier in Lima. We gaan de sloppenwijken in met de kliniek. Zondag vliegen we door naar Cuzco voor een bezoek aan..., Machu Picchu.

Dios te bendiga

Ido en Roelinde

PS nieuwe aanvulling!

Iquitos

2011-10-07T02:14:00.002+02:00

We zijn in de amazone van Peru! Maar eerst even het verhaal afmaken vanaf San Gil. Het raften is niks geworden. De jongens die de klasse 5 ritjes aanboden over de Rio Suarez waren vertrokken voor de wereldkampioenschappen in Costa Rica. De overige toko's boden alleen rustigere trips aan over een andere rivier. Erg saai hoorden we van andere backpackers. Helaas pindakaas, geen raften. Dus parapenten! Dat was wel de moeite waard. Met de 'piloten' naar een hoge berg gereden, waar we al een prachtig uitzicht hadden. Roelinde was al eerste aan de bak. Harnas aan, camera aan de arm, parachute omhoog en de berg afrennen voor een vlucht van een half uur. De piloot brengt je door warme luchtstromen naar een hoogte van 3 kilometer met een spectaculair uitzicht over de bergen en canyons. Na het landen mocht Ido voor hetzelfde verhaal, alleen duurde de tocht bijna een uur. Het was harder gaan waaien waardoor het landen niet meer lukte. Werd een ruig ritje op het eind. Foto's volgen, de internetverbinding is hier verschrikkelijk langzaam.
Vanuit San Gil zijn we vertrokken met de bus naar Bogota en daar doorgevlogen naar Leticia, het zuidelijkste puntje van Colombia. Stadje is een drielandenpunt. Colombia, Peru en Brazilie komen hier samen, en je kunt hier vrij heen en weer reizen tussen de landen. We hebben dan ook overnacht in Brazilie. Hadden we niet verwacht, leuke bonus.
De boot naar Iquitos vertrok om 3 uur s'nachts vanuit het Peruaanse gedeelte. Een exit-stempel voor Colombia hadden we al gehaald maar een stempel voor Peru hadden we nog niet. Was allemaal geen probleem was ons verzekerd. Dat lag dus iets anders. Aangekomen bij de boot, bleek dat we die stempel al hadden moeten hebben. Oeps. Gelukkig hadden ze wel een 'noodprocedure'. Er werd geseind en geschreeuwd naar een man op het vasteland. Met hem in een motortaxi door een of ander dorpje heen naar de immigratiedienst van Peru. Komen we om half vier s'nachts aan bij het kantoor, wat natuurlijk gesloten is. Na nog wat meer geschreeuw en geklop wordt er warempel opengedaan door een immigratie-officier. Beste man wordt voor ons uit z'n bed getrapt. Bij kaarslicht een formuliertje invullen en stempel zetten. De man was er blijkbaar ook niet helemaal bij, want er is met een verkeerde datum gestempeld. Met de zelfde motortaxi weer terug, en jawel we kunnen mee. We hebben 12 uur in de boot gezeten door de amazone naar Iquitos, de grootste stad ter wereld waar geen weg naar toeloopt. Zeker de moeite waard.
Vandaag hebben we de stad een beetje bekeken en hebben het team uit de USA ontmoet waarmee de jungle ingaan. Ze hebben een medical outreach naar kleine dorpjes in de omgeving. De mensen wonen onder basic omstandigheden, en hebben veelal geen toegang of kennis tot medische hulp. Hoe het allemaal precies gaat lopen, we hebben geen idee, maar de komende week zijn we in ieder geval onder de pannen. Het belooft een bijzondere trip te gaan worden waarin we ongetwijfeld een hoop gaan zien en meemaken.

Groetjes Ido&Roelinde

San Gil

2011-10-02T00:29:00.005+02:00

We hebben ons eindelijk losgemaakt van Taganga. Bye, bye zon, zee en strand. Zes dagen duiken, nationaal park, bakken aan het strand en cerveza bestellen heeft ons goed gedaan. Samen hebben we nog twee funduiken gemaakt en hebben we op lion-fish gejaagd. Mooie beesten alleen zijn er teveel van. Dus iedereen mag ze legaal afmaken. Weer eens een keer wat anders. Met een instructeur en gewapend met van die grote BBQ-vleesprikkers op jacht naar de lion-fish. Met succes, we hebben er allebei eentje kunnen scoren. Bleek nog lastiger dan gedacht, de beesten zijn beetje giftig dus met blote handjes was geen optie. En onderwater zijn die beesten behoorlijk snel. Erg leuke ervaring.

Met de bus zijn we dan uiteindelijk vertrokken naar San Gil. Een ritje in de nachtbus die normaal gesproken iets van 10 uur duurt. Helaas voor ons hadden we 6(zes) uur vertraging. Had vooral te maken met de enorme hoeveelheid drempels die ze hier overal hebben neergelegd. Rijdt die bus eindelijk 80 kilometer per uur, komt er weer zo'n achterlijke drempel waar ze vol voor in de remmen moeten. Blijkbaar heeft elke gemeenschap van twee huizen (vier bakstenen met een golfplaat als dak) recht op een drempel voor z'n casa. Beetje jammer. Maar goed, we zijn er.
Ook San Gil ligt in de bergen en het laatste stukje in de bus was schitterend. Vandaag zijn we naar een klein dorpje, Barichada, in de buurt geweest wat in z'n geheel een nationaal monument is, met koloniale huizen en keurig onderhouden straten. Een stel banditos op paardos zou niet hebben misstaan. Via een wandelroute door de bergen zijn we naar een ander gehucht gelopen. Twee uurtjes heuveltje op, heuveltje af. Wel lekker na 16 uur in een bus.
Als het weer morgen meezit gaan we hier in de omgeving raften. Ze bieden hier klasse 5 ritjes aan, dus genoeg adrenaline. Lukt dat niet dan gaan we kijken of we kunnen parasailen. Met een parachute achter je aan de berg afhollen. :)
Tot zover weer onze avonturen. Wij vermaken ons nog prima en verlangen nog lang niet naar het (ook warme) Nederland.

Groetjes Ido&Roelinde

PS: Speciaal voor Rianne

Taganga

2011-09-25T17:32:00.005+02:00

Witte stranden, palmbomen, blauwe zee en minimaal 30 graden. Wij vermaken ons prima! Vanuit Bogota zijn we vertrokken naar Cartagena, aan de Colombiaanse kust. De temperatuur was daar beter, 28 graden, en we zijn dan ook meteen op het strand geploft. Cartagena is de plaats waar Colombianen heen gaan als ze naar het strand willen. Boulevards en grote hotels met bijbehorende luitjes die allerlei meuk willen aansmeren. De stad zelf is erg mooi, met veel kleine straatjes en koloniale huisjes en gebouwen. Slechts een keer hebben we een regenbui gehad. Maar die tellen dan ook zeker mee, er komt dan een bak ellende uit de lucht zetten. De nauwe straatjes veranderen in riviertjes. Het koelt dan wel eventjes lekker af.
Na twee nachtjes zijn we met de bus vertrokken naar Taganga. Een klein vissersdorpje in een prachtige baai omgeven met bergen. Het is hier lekker relaxed. Gisteren hebben we twee duiken gemaakt. Roelinde is met haar Advanced cursus begonnen. Ging niet helemaal van een leien dakje, ze was een beetje zeeziek en heeft de visjes gevoerd. Het is hier leuk duiken, niet spectaculair met grote haaien iod. Je kunt niet alles hebben. Vandaag gaan we weer drie duiken maken, waaronder een nachtduik.
Wij blijven hier nog wel een paar dagen zitten. Het eten is goed en de cocktails smaken nog beter. Elke tent heeft hier s´avonds happy hour, dus we komen niet droog te staan.
Nieuwe foto´s!

Groetjes Ido&Roelinde

Bogota

2011-09-20T17:39:00.005+02:00

Ja! We zijn er! Weer is goed, beetje bewolkt maar droog en 18 graden. Erg mooie stad, tussen de bergen (2600 meter).
Beetje bijkomen van de lange, lange vlucht. Een ding Iberia is kwalitatief uiterst teleurstellend :). Maar goed, we mogen niet klagen.
Morgen naar de kust en ons Spaans weer ophalen. We vermaken ons prima.
Binnenkort meer verhalen en foto´s.

UPDATE; vandaag lekker door de stad gebanjerd. Zonnetje schijnt dus dikke prima. Ook nog even naar het goudmuseum geweest. Ongelooflijk wat die mensen met goud doen/gedaan hebben. De mooiste kunstwerken. Zie foto.

Groetjes Ido&Roelinde

Gong Xi Fa Cai

2011-02-08T07:29:00.005+01:00

Chinees nieuwjaar en de chinezen weten hoe ze er een feestje van moeten maken. Alle festiviteiten duren ongeveer een week en dat betekend dat bijna alle winkels gesloten zijn. Ook hier zijn alle chinezen in business met restaurants, supermarkten of wasserettes.
Ik heb contact opgenomen met de familie die ik eerder in Bario heb ontmoet. Zij zouden rond dezelfde tijd in Kuching zijn en nodigden mij uit om met hun chinees nieuwjaar te vieren. Erg leuk; eten met alle kinderen en kleinkinderen, black jack spelen, en vuurwerk afsteken met de hele familie.
De volgende dag met twee luitjes van de hostel vertrokken naar Bako, een nationaal park waar ze een aantal leuke trails hebben uitgezet. Ook daar weer apen en wildezwijnen die om je hut heen lopen. De apen zijn erg brutaal. Als ze op strooptocht gaan is het eten in het restaurantje niet meer veilig. Ze zijn snel en komen overal vandaan. Wij kwamen er genadig vanaf (schade: twee chocoladekoekjes en een blikje cola), maar andere mensen hadden het zwaarder als de apen er met het hele etensbord vandoor gingen.
Bij terugkomst in Kuching stond de Bario-familie alweer te wachten. Een vriend van hen is een lokale tourguide en ze hadden al een afspraak geregeld bij hem thuis. Blijkt bij aankomst dat ze daar die dag open huis hebben, een traditie binnen het chinese nieuwjaar. Iedereen is welkom en het eten staat weer klaar. Daarbij hoort ook de traditionele leeuwendans om de geesten van afgelopen jaar weg te jagen. Mooi om te zien en gaat gepaard met trommels en vuurwerk. Beter nog was dat deze tourguide mooie trips wist waar geen enkele toerist komt. Dat is het betere werk. Met een aantal bario-mensen en twee luitjes uit de hostel vertrokken naar een orang oetang park, watervallen en longhouses. En inderdaad, geen enkele toerist tegengekomen. De tourguide had nog veel meer in huis maar ik had mijn vlucht naar Kuala Lumpur al geboekt. Volgende keer dan maar.
Gisteren aangekomen in Kuala Lumpur. Grote stad en het is hier heet en vochtig. Overdag de stad een beetje verkend en het was me al snel duidelijk wat de lokale hobby is; Shoppen! Ongelooflijk veel shoppingmalls. En niet van die kleintjes. Mijn hotel kijkt uit op Times Square, een acht verdiepingen tellende mall, met een heuse achtbaan binnenin. Gaat helemaal nergens over. S'avonds met Leen afgesproken om een biertje te drinken. Leuk om hem weer even te spreken.
Tja, nog maar twee dagen te gaan en dan moet ik alweer riching vliegveld. Zal nog eens kijken of ik de Petronas towers op de foto kan krijgen.
Meer foto's!

Belaga

2011-02-01T11:57:00.004+01:00

Kuching! De laatste grote stad die ik aan doe in Borneo. Helaas liep de route hier naar toe een beetje anders dan gepland. In het laatste bericht was ik gebleven in Miri. Met drie opties dacht ik genoeg keus te hebben, maar dat bleek iets anders. Met Gunung Mulu Park nog steeds vol en de Niah Caves onderwater, bleef er maar een optie over, Bintulu. Dus met de bus naar deze stad. Over de bussen trouwens niks te klagen. Bus met brede leren stoelen en beenruimte waar ze in het westen nog een puntje aan kunnen zuigen. En de prijs is ook meer dan redelijk, voor vijf eurries parkeren ze je 200 kilometer verderop. In Bintulu,(middelgrote stad, niet veel te beleven) een nachtje blijven pitten omdat er simpelweg geen transport meer was op het tijdstip dat ik aankwam. Ik wilde een rondje door de binnenlanden maken met de boot, met als eerste stop Belaga. Nu gaat er geen bus oid naar dat gehucht, dus werd het liften. Achterin een pick-up truck met een vent die vertelde dat hij langs Belaga kwam. Dat 'langs Belaga' bleek een ruim begrip, op een kruispunt werd ik gedropt en me vertelt hier te wachten op een volgende lift. Dat kruispunt was nog drie uur rijden van Belaga en werkelijk in de middle of nowhere. Fijn, sta je dan met je goede ideeen. Na een uurtje wachten een lift geregeld. Blijk ik in de auto te zitten met de lokale bromsnor (vrouwelijk). Aardige tante die iets mompelt over een te lage rivier.
Belaga is een zeer, zeer rustig gehucht met irritant vriendelijke mensen. Ze blijven je maar groeten en welkom heten in Belaga. De eerste drie keer is leuk, maar al snel wordt het vervelend. In een cafe raak ik aan de praat met Peter, een geneeskunde student die in de lokale kliniek werkt. Aardige vent en al snel zit ik bij hem en zijn vrienden thuis en sjouwen ze me rond door Belaga. S'avonds wordt ik meegesleept naar een promotie-feest van zijn baas. Partycrashen is hier heel normaal, helemaal als je een blanke bent. Wordt gezien als een eer. Nou vooruit dan maar.
De volgende dag alweer uitgenodigd voor ontbijt/lunch bij een andere familie. Opa, oma, ooms, tantes, neven en nichten, iedereen is erbij. Niks tafels en stoelen, gewoon gezellig in een kringetje op de grond zitten en bunkeren wat de pot schaft. En dat is zeker niet verkeerd.
Ook maar even nagevraagd of ik met de boot naar Kapit kon. Tante agent bleek er toch niet helemaal naast te zitten, de rivier is inderdaad te laag en er gaat geen enkele boot die kant op. Kan dat rondje dus wel op mijn buik schrijven. Zit maar een ding op, hetzelfde stuk weer terug naar Bintulu. Balen, maar niks aan te doen. Nu op tijd vertrokken zodat ik direct een bus naar Sibu kon pakken en niet weer in Bintulu hoef te blijven slapen. In plaats daarvan een hotelletje gezocht in Sibu en de volgende ochtend met de boot naar Kuching vertrokken. Vanaf hier is het vliegen naar Singapore (als ik tijd heb) of direct naar Kuala Lumpur. Maar goed, eerste deze stad maar eens verkennen. Er is hier en in de omgeving genoeg te beleven en het Chinese nieuwjaar komt eraan. Genoeg reden om even te blijven plakken.
Weer foto's toegevoegd!

Koppensnellers

2011-01-26T07:11:00.006+01:00

Het is alweer een week geleden sinds de laatste post dus hoog tijd voor een update. Ik was gebleven bij Kota Kinabalu. Vanuit daar met de boot naar Brunei, ligt toch op de route, dus waarom niet even meepikken. Heb een ding geleerd, volgende keer sla ik Brunei over. Wat een land zeg, niks te beleven. De hoofdstad Bandar Seri Begawan is bijna een spookstad. Driebaans wegen met maar twee auto's, grote winkelcentra met nauwelijks mensen, de mensen die er zijn spreken geen woord tegen je en er mag ook nog eens een keer helemaal niks. Papiertje op straat gooien levert een prent op van 500 eurries en een pot bier is nergens te krijgen. Ik was van plan om twee of drie nachten te blijven maar heb de volgende dag direct de bus naar Sarawak genomen. Een pluspunt; heb er weer een stempel bij.
De volgende stad was Miri, een jumppoint naar verschillende activiteiten. Ik wilde naar Gunung Mulu, een park met grotten, regenwoud en andere bijzondere dingen, maar dat zat vol ivm een vakantieweek hier in Malaisie. Het alternatief was de Kelabit Highlands, tegen de grens met Indonesie aan. Met een tweepropellor vliegtuigje naar Bario gevlogen. De vlucht alleen al was de moeite waard. Je ziet Borneo zoals Borneo hoort te zijn; Groen, bergen en onbegaanbaar. Erg mooi. Vanuit Bario een tweedaagse trekking in de omgeving gedaan. Had maar vier dagen, maar achteraf had ik er wel vier maanden kunnen zitten. De eerste dag door twee dorpjes naar een homestay gelopen. Tocht van vier en een half uur door de modder. Hele stukken staan onderwater door de vele regen en er zijn stukken dat je tot je enkels in de modderige klei loopt. Of lopen, modderskien noemen ze het. De Kelabit mensen zijn de oude koppensneller-stammen. Vroeger werdt er vrolijk op los gescalpeerd, want hoe meer kopjes gesneld, hoe belangrijker je was. Tegenwoordig doen ze het wat rustiger aan en laten ze de hoofden van de toeristen er netjes op zitten, maar verhalen vertellen over de vergane glorie kunnen ze allemaal.
De mensen in de homestay waren supervriendelijk en ze hebben goed voor me gezorgd. Het avondeten was een feestje met wildzwijn in honingsaus, papaya, Bario rijst (de beste rijst in Azie) en apenvlees. Heb me helemaal te barsten gegeten. Toetje; Huisgemaakte rijstwijn. Wat wil je nog meer. De volgende dag met de dorpelingen naar de rijstvelden geweest om rijst te oogsten. Na een spoedcursus rijst snijden kon ik op sokken de velden in om rijst te verzamelen. Je staat tot je knieen in het water maar verschrikkelijk leuk om te doen en de lokale mensen vinden het ook bijzonder interessant, zo'n blanke die hen helpt. Nu is helpen een groot woord, die lui zijn niet bij te houden. Maar wel een aanrader.
De dag erna terug gelopen, dit keer een uurtje korter over de trip gedaan. Het had 24 uur niet geregend wat de paden beter begaanbaar maakte. S'avonds nog even naar de lokale bar geweest. Is ook een belevenis op zich. Een liedje meezingen met de karaoke staat garant voor vrienden voor het leven. Die tak van sport wordt hier trouwens bloedserieus genomen. Blikjes Oranjeboom, een pooltafel en een karaokeset, meer hebben ze hier niet nodig.
Vanochtend het vliegtuig terug gepakt naar Miri. Ga nu maar eens bedenken wat voor route ik ga nemen. Wilde naar de Niah Caves, maar dat schijnt onder water te staan. Misschien nog maar een poging wagen om in Gunung Mulu park te komen. Nieuwe foto's!

Uncle Tan

2011-01-18T14:03:00.005+01:00

Jup, we blijven nog even in de Uncle's. Deze keer Uncle Tan, eigenaar van een hostel en junglecamp bij de Sungai Kinabatangan rivier. Het programma bestaat uit een drie dagen/twee nachten verblijf in de jungle. Zowel s'ochtends als s'nachts met een bootje de rivier op om beestjes te spotten. Ongelooflijk hoe de gidsen in het donker, op 30 meter afstand een vogeltje van 10 centimeter, verscholen achter een blad weten te vinden. Zijn een aantal leuke dieren tegen gekomen waaronder de Orang Oetangs. De tweede dag was een trektocht door de jungle, overdag en s'nachts. Helaas zat het weer niet echt mee (regenseizoen) dus hebben we de nachttocht maar geskipt. De dagtocht was al een glijbaan en de kans om wat beestjes te spotten was niet erg groot. Dan maar aan de rum, degelijk alternatief.
Voordat we naar het kamp zijn vertrokken, ook nog even langs de probiscus-apies gegaan. Zit een park vlakbij, wat eigenlijk best leuk is. De aapjes zijn niet echt verlegen of cameraschuw. Het Orang Oetang Park daarentegen was een tegenvaller. Voelde me daar een uber-toerist met schreeuwende en duwende chinezen. Irritant volkje. Vanmiddag de bus gepakt naar Kota Kinabalu. Hier maar eens een kapper opzoeken, kleertjes wassen en beetje rondhangen. Dan is het daarna weer door naar de provincie Sarawak. Daar is ook weer een hoop te beleven, en zo kom je er achter dat je eigenlijk weer te weinig tijd hebt. Heb de helft van de vakantie er alweer op zitten. Nog maar even niet aan denken.

Uncle Chang

2011-01-14T11:43:00.005+01:00

De afgelopen dagen ben ik wezen duiken. Helemaal fantastisch hier. Vooral Sipadan is schitterend. Heb daarmee nog behoorlijk mazzel gehad. Per dag worden er maar 120 duikpassen afgegeven om in Sipadan te mogen duiken. Ik ben s'ochtends het kantoor van Uncle Chang's duikschool binnen gelopen en hij had voor de volgende dag nog een pas over. Kon dus meteen aan de bak, terwijl je soms vier of vijf dagen moet wachten totdat er een pas beschikbaar is.
De duikschool zelf zat op het eilandje Mabul vlakbij Semporna. Heb de afgelopen dagen letterlijk op het water geleefd, de huisjes stonden allemaal op palen in het water. Een hele ontspannen sfeer waarbij alles om duiken draait. En een beetje om rum. Daarmee had ik nog meer geluk, het was twee avonden feest met een live band en free rum, op kosten van ome chang. De band compenseert kwaliteit met volume en de rum compenseert alles wat nog niet in de haak was. Alleen jammer dat je volgende ochtend met je duffe kop weer het water in moet. Al maken de marine-life en koraal je alles snel weer vergeten. Wat een prachtige onderwaterwereld. Sipadan is vooral voor het grote spul; haaien, schildpadden, scholen barracuda's en manta's. Duiken rond Mabul is meer het kleinere werk, maar ook weer met schildpadden. In totaal heb ik hier tien duiken gemaakt en had er het liefst nog twintig bij gedaan. Wordt wel enorm verwend zo. Foto's!
Next stop; Sandakan. Op naar de Orang Oetangs!

2011-01-08T10:57:00.002+01:00

Weer even tijd voor een berichtje. Ben inmiddels een taxi-vliegtuig-taxi-taxi-bus-motorbike verder. De avond voordat ik uit Jakarta vertrok nog wat verkeerds gegeten, met alle gevolgen van dien. Natuurlijk net als je een dag moet reizen. Ticket was al geboekt dus ook geen weg terug. Gelukkig viel het allemaal mee en is alles weer onder controle. Aangekomen in Balikpapan op zoek gegaan naar een hotel, met weinig resultaat. Vol, vol of onbetaalbaar. Dan maar plan B; een bus gepakt naar Samarinda. Drie uur in een oude bus, plankgas door de bergen heen. Het is ook overal hetzelfde. In Samarinda achter op de motor een hotel zoeken. Had hier meer geluk, eerste was meteen raak. Heb al wel door dat de prijs/kwaliteit verhouding behoorlijk slechter is dan in andere delen van Azie. Wat we in NL onbewoonbaar verklaren, vragen ze hier nog rustig tien euro per nacht voor. En ja, in zo'n hok zit ik nu ook. Gelukkig zit het ontbijt erbij in. Vandaag de dag doorgebracht met Abdullah. Een lokale tourguide die door het hotel op de hoogte was gebracht van mijn aankomst. Prima kerel. Hij heeft me meegenomen naar zijn huis, gegeten, koffie gedronken en ondertussen onderhandeld over tourprijzen. Vanaf hier bieden ze trips aan over de Sungai Mahakam rivier. Had me wel leuk geleken, maar niet voor 360 eurries. Stiekem nog even bij andere touroperators gekeken, dat was al niet veel beter. Laat maar dan. Ook het Orang Oetang park in de buurt betaal je vermogens voor. Ze hebben de entreeprijzen dit jaar met 200% opgeschroefd. Lekker dan. Dus heb maar weer een ticket geboekt, dit keer naar Tarakan. Dat is een eilandje aan de grens met Malesia. Vanuit daar kan ik met een boot Sabah in, wat meer opties wat betreft activiteiten heeft.
De mensen hier zijn erg vriendelijk. Iedereen groet je en roept "Hey mister!". Maakt niet uit of je man of vrouw bent trouwens. De groet is voor iedere blanke het zelfde. Verder houden ze niet zo van Amerikanen en Fransen. Indonesiers, ik mag ze wel.
Nou tot zover maar weer. Als ik weer wat heb beleefd laat ik het wel weer horen. Leuk alle reacties! De foto's houden jullie te goed, kabeltje ligt nog in het hotel.

Jakarta

2011-01-05T13:09:00.003+01:00

Indonesie, ik ben er. Laatste stukje vliegen van Dubai naar Jakarta hakte er flink in. Weer acht uur opgepropt in een metalen schoenendoos. Maar het doel heiligt de middelen en ben een uurtje geleden dan ook in de hotelkamer onder de douche gesprongen. Jakarta is een mix van New Delhi en Bangkok. Warm, vochtig en iedereen wil je zijn taxi in hebben. Gaat verder allemaal wel gemoedelijk. Uiteindelijk een taxi gedeelt met een Engelse die hier woont en werkt. Scheelt dat je buitenlanders er ook zo uit pikt.
De stad voelt vertrouwd aan. Klokslag zes uur is het donker, iedereen rijdt (meestal)links, je wordt overal van je sokken gereden, oversteken is suicidaal en iedereen lacht en is vriendelijk. Langs de weg weer foodstalls die van alles zwaar goedkoop aanbieden. Rijst, nasi, nasi goreng en nog meer afgeleiden van het hoofdgerecht rijst. Kwam onderweg al een standje tegen met kleine schildpadjes, lijkt me een goede manier om te starten. Heb honger als een beer. Stomme jetlag, vanavond maar niet te gek en wat uurtjes slaap inhalen.
Nou, kop is eraf. Eerste berichtje staat er weer op. Morgen Jakarta maar eens verkennen en kijken of er nog wat Nederlandse sporen te vinden zijn. Ook maar eens kijken of ze de komende dagen uberhaupt ergens een vliegstoeltje vrij hebben richting Borneo.

PS: Helaas nog geen foto's, maar die volgen snel.

Jungle Fever

2010-02-23T15:13:00.005+01:00

Zo, weer terug in de beschaving. De afgelopen drie dagen heb ik gewapend met een fles water, schone onderbroek en kapmes proberen te overleven in de jungle. Gelukkig voor mij, en de rest van de groep, had ik een goede gids mee. Mister Wood is geboren in de jungle, oud-militair en professioneel Mai-Thai bokser. Ik had het nog geen 24 uur overleefd zonder hem. En het beste was, we zijn onderweg geen enkele toerist tegengekomen. Alleen lokale mensen, waar we ook hebben geslapen. De eerste dag hebben we vier uur gelopen, waarbij onze gids tekst en uitleg gaf over de boompjes en beestjes. We hebben gespeeld met een veel te groot spinnenbeest en geworsteld met een slang. De laatste heeft het onderspit moeten delven, en is geeindigd als snack. Tussen de rijstvelden en jungle hebben we overnacht bij een familie. S'nachts hebben we nog een rondje door de bossen gelopen, wat het een bijzondere wereld maakt. Helaas hadden de door ons geplaatste vallen nog niets opgeleverd. Geen snack dus.
Dag twee was de hele dag lopen naar een klein dorpje waar 20 families wonen. We moesten zelf voorzien in de lunch, door sprinkhanen en andere kleine insecten te vangen. Ook borden, eetstokjes en bekers moesten we zelf maken van bamboo. Het koken deed mister Wood maar het vuurtje mochten wij weer regelen. Het vlees kwam van een een vogel die we met een home-made gun uit de boom hadden geschoten. Primitief geweer maar erg leuk.
Dag drie, een klein stukje lopen, en mister Wood gaf nog even een mooie show weg door een giftige slang proberen te vangen. Die gaat vanavond in de soep. De wandeltocht eindigde bij een rivier waar we op bamboo-rafts zijn gestapt om het laatste stuk te roeien. Bij het eindpunt stond de auto met lunch op ons te wachten. Na een kort uitstapje naar een waterval om te zwemmen, en op te frissen zijn we weer teruggebracht naar het hotel. Een zware trip maar zeker de moeite waard. Een hoop gelopen, gezien, geleerd en vreemde dingen gegeten.
De komende twee dagen blijf ik nog in Chiang Mai. Morgen deel twee met mister Wood. Hij heeft ons uitgenodigd in zijn huis en neemt ons mee wild-water rafting. En 'becouse we're his friends' voor een special price. Tja, dan is het terug naar Bangkok, vliegtuig pakken. Aan alles komt een eind, helaas.

Groetjes Ido

Angkor Wat

2010-02-18T04:51:00.004+01:00

Dag mensen!

Om te beginnen iedereen een happy(chinees)new year in het jaar 4707, het jaar van de tijger. Een ding is zeker, die lui weten wel hoe ze een feestje moeten bouwen. De festiviteiten duren ongeveer 5 dagen, met vuurwerk en het typische gedans met de draken. Heb me laten vertellen dat het voor goed geluk is. Met de dans worden de ongewenste, niet tastbare elementen verwijderd uit het gebouw en heeft de familie/eigenaar een jaar lang geluk.
Een paar dagen geleden ben ik de grens overgestoken naar Cambodja. Koste gloeiende drie uur om twee stempels te krijgen. De jongens van de grensovergang doen het rustig aan daar, ook al staan er een paar honderd toeristen te wachten. Na wat zuchten, steunen en heel veel zweten, aangekomen in Siem Reap, de plaats vlakbij Angkor Wat. Een grote toeristische bende en verschrikkelijk duur. Maar kan wel weer twee dingen aan mijn etenslijstje toevoegen; mega-kikker en krokodil. Beide zijn goed weg te happen.
Met een tuk-tuk ben ik naar Angkor gegaan. Dat was zeker de moeite waard. Mijn tuk-tuk driver/vriend voor een dag, heeft me langs de meest belangrijke tempels, paleizen en ruines gereden. Omdat het ook chinees nieuwjaar was, waren er een heleboel meer mensen. En het was bloedjeheet, zo rond de 40 graden. Na 11 tempels was ik wel uitgekeken en lijken alle stenen op elkaar. Kan me niet echt voorstellen dat mensen hier een week lang kunnen rondlopen. Elke gek z'n gebrek.
Inmiddels ben ik weer terug in Bangkok, langs de zelfde grensovergang wat weer drie uur koste, en vertrek vanavond met de nachttrein naar Chiang Mai, in het noorden van Thailand.

Groetjes Ido

PS: Nieuwe foto's van Koh Tao en Angkor Wat

Haai!

2010-02-11T15:04:00.004+01:00

Zo, de duiktrip zit er weer op. Ik heb de advanced open water in de pocket. Daarvoor heb ik vijf duiken moeten doen. De eerste een drijfvermogen-duik, diepe duik (30 meter), search and recovery, nachtdive en een navigatieduik. Erg leuk om te doen, helemaal de nachtduik. Met alleen een klein lampje in een pikdonkere zee. Wordt het opeens een hele andere wereld. Ben tijdens de nachtduik alleen mijn buddy eventjes kwijtgeraakt. Ik werd even verblind door tegemoetkomende duikers en mijn buddy had wat problemen met het drijfvest, waardoor ze naar de oppervlakte dreef. Vindt elkaar dan maar eens weer. Gelukkig wel weer goed gekomen, maar we knepen hem allebei wel een beetje.
Tijdens een van de duiken zelfs nog een aantal haaien tegengekomen. Zie ook de foto. Nee, het is niet de duiker die het haai-signaal geeft, maar in het midden van de foto kun je de haai zien. Misschien even goed spieken, weet niet hoe goed de kwaliteit is.
Na de cursus nog vier funduiken gemaakt. Het is mooi duiken in Koh Tao, alleen denk ik dat Honduras mooier was. Meer vis, koraal en kleur. Maar dat mag de pret niet drukken. Callie heeft de cursus ook gehaald. Na al het duikplezier zijn we naar een klein eilandje gegaan, Koh Nangyuan. Het hele eiland is een resort en echt supermooi en relaxed. Helemaal na vier uur s'middags als al de dagjesmensen vertrekken. We hebben daar een nachtje geslapen en zijn inmiddels weer aangekomen in Bangkok. Callie vertrekt over twee dagen richting Australie. Ik zit nog even te twijfelen of ik hier blijf voor het chinese nieuwjaar, of een bus pak richting Cambodja. De tijd gaat nu wel hard, nog maar 15 dagen. Bah, en het is nog steeds geen zomer in Nederland.

Groetjes Ido

Koh Tao

2010-02-04T07:48:00.004+01:00

Het is alweer even geleden, dus hoog tijd voor een update. Het laatste berichtje was nog in het noorden van Laos, Vang Vieng. Na Australie-day te hebben overleefd, ben ik vertrokken naar Vientianne, de hoofdstad. Niet een heel bijzondere stad, maar ook niet vervelend. Voor een Canandees zal de stad een rare bijsmaak houden, zijn complete rugzak, incl paspoort, geld en creditcards zijn uit zijn hotelkamer gestolen. Dat ondanks het personeel en bewakingscamera's. Heel jammer.
Vanuit Vientianne ben ik met de nachtbus vertrokken naar Pakse. Zo'n bus pakken we dus niet weer. De bedjes in de bus zijn 1,70 meter lang en hooguit 1,30 breed en er moeten twee westerlingen inpassen. Niet dus. Met een mini-van doorgereden naar Don Dhet wat bij de 4000-eilanden hoort. Het is behoorlijk relaxed daar. Zwaar relaxed. Heel heel relaxed. Eigenlijk is er niks, alleen wat bamboo-hutjes om in te slapen, palmboompjes, watervallen en watersporten. En natuurlijk 35 graden, lekker eten en goedkoop bier drinken. Koste wat moeite om te vertrekken.
Daarna ben ik met de volgende nachtbus (iets beter, eigen acheroverklapstoel, niet geslapen)vertrokken richting beschaving: Bangkok. Dat was weer even wennen na het stenen-tijdperk eiland. Blijkbaar is het hier hoogseizoen want we moesten zeven of acht hotels aflopen voordat we een kamer konden vinden. "We" zijn mijzelf en Callie, een Australische opgepikt in de 4000-eilanden. Samen zijn we vertrokken met alweer een nachtbus ( weer iets beter, nog verder achteroverklapstoel, 10 minuten geslapen) naar Koh Tao, waar we vanochtend zijn aangekomen. Alweer een eiland, witte stranden, palmbomen en een ware duikschoolfabriek. Dat is ook de reden dat we hier zijn, morgen gaan we duiken! Heel veel zin in. Allebei gaan we voor de Advanced, waar ondermeer een nachtduik bij hoort. Bij de duikschool kan ik ook een onderwatercamera lenen, dus hopelijk de volgende keer foto's van het duiken.
Nou, weer helemaal bij. Ik denk dat ik hier nog wel even blijf zitten. Zo langzamerhand begin ik ook een beetje bruin te worden :)

Groetjes Ido

Vang Vieng

2010-01-26T13:29:00.002+01:00

Weer even een berichtje. Gisteren ben ik aangekomen in Vang Vieng, het Ibiza van Laos. Erg gezellig en propvol dronken Aussies. De temperatuur is zeer goed, zo rond de 30 graden. Het stadje ligt midden in de bergen aan een rivier. Niet slecht. In de ochtend ben ik hier de lokale sport gaan doen; tubing. Erg leuk en relaxed. Met een tuk-tuk wordt je 4 kilometer stroomopwaarts afgezet en dan is het, in een grote rubberen band, dobberen geblazen. Zonder stops duurt het ongeveer twee uur voordat je naar het eindpunt gedreven bent. De meeste mensen doen er echter de hele dag over. Overal langs de oever zijn barretjes, muziek en grote slings over het water gebouwd. Entertainment en alcohol genoeg. Leuke combinatie ook, alcohol en de slings. Stop daar een paar Australiers bij en je kunt je voorstellen wat voor feest het hier is. De barretjes in de stad zelf zijn uitgerust met ligbanken, je moet alleen zelf nog naar de wc, de rest wordt voor je gedaan.
Ook al is het hier bijzonder gezellig, morgen vertrek ik weer. Ga dan naar de hoofdstad, Vientiane. Eens kijken wat daar allemaal te beleven valt. Ik weet nog niet of ik vandaar Thailand in steek of nog zuidelijker Laos in trek. Ik zie wel.
Succes in het koude Nederland.

Groetjes Ido

Hit the Road

2010-01-23T06:16:00.003+01:00

Luang Prabang, Laos! Heb Vietnam verlaten en ben Laos ingestoken, al heeft dat nog wel wat voeten in de aarde gehad. Het reistempo ligt hier een stuk lager.
Vanuit Sapa ben ik vertrokken met een mini-bus naar Dien Bien Phu, vlakbij de grensovergang. Tochtje van acht uur door de bergen en over niet al te beste wegen, waar overigens behoorlijk aan gewerkt wordt. Daar heb ik een nachtje geslapen en de volgende ochtend om half zes de bus gepakt richting de grens. Bij het busstation viel het allemaal nog best mee, genoeg ruimte in de bus, ondanks alle bagage die achterin was gestouwd. Precies om half zes vertrok de bus om vervolgens 300 meter verder te stoppen. Er moest eerst worden ontbeten. Dus. Daarna werden er nog eens 12 vrouwen met al hun bagage ingeladen. Daar ging de ruimte. Ik zat achterin de bus, ivm beenruimte, met vier stoeltjes die allemaal bezet waren. Helaas voor mij, werd er nog een dame met een enorm achterwerk ingedrukt, natuurlijk naast mij. Zat ik dan, ingeklemd tussen een Schot aan de ene kant, big mamma aan de andere kant en een toren aan bagage achter mij. En maar gas geven met die oude bus.
Het grensoversteken ging vrij soepeltjes al koste het meer dan twee uur. Het duurde al een half uur voordat er uberhaupt een ambtenaar achter zijn bureau ging plaatsnemen. Na alle formaliteiten, stickers plakken, stempels zetten en mexicaanse griep check konden we Laos in. En vanaf daar ging het niet zo hard meer. De wegen waren zeer slecht, alleen maar dirt-roads waar rivieren gewoon over de weg lopen. Het heeft ook wel wat. Groot nadeel van al het gehobbel was, dat de bagage achter mij begon te schuiven. Regelmatig stuiterde er een zak rijst of tas door de bus heen.
Ergens in de middag kwamen we voor de zoveelste keer aan bij wegwerkzaamheden, waar we dit keer echt niet om heen konden. Dan maar twee uur wachten in de middle of niks. Dus ook geen aansluiting richting Luang Prabang. S'avonds laat zijn we uiteindelijk aangekomen in Muang Khua, het eerste ding wat op een stad lijkt. Met de Schot en twee Duitsers een hotelletje opgezocht. Helaas nergens een pinautomaat en de banken waren al dicht. Sta je dan met je dollars waar je niks mee kunt kopen. Gelukkig kon in het hotel alles op rekening en hebben de volgende ochtend kunnen wisselen. Toen op de boot gestapt naar Nong Khiaw (voor de google-map fans). Een hele mooie tocht van zes uur. Prachtig landschap. Bij aankomst overgestapt een gecharterde mini-bus naar Luang Prabang en daar weer s'avonds aangekomen.
Al met al drie dagen achter elkaar reizen. Laos is een prachtig land en de mensen zijn vriendelijker dan in Vietnam. Ook minder agressief met het verkopen. Gisteren was er nog een night market en niemand die aan je loopt te trekken of schreeuwen om je aandacht. Heerlijk. Het weer is een stuk beter, loop weer in de korte broek. Vandaag doe ik het rustig aan en ga eens kijken wat ik de rest van de dagen ga doen en hoe ik verder ga reizen. Er is genoeg te doen hier in de stad dus ik hoef me niet te vervelen.

Groetjes Ido

PS: Nieuwe foto's

Sapa

2010-01-19T12:38:00.006+01:00

Dag dames en heren. Het is weer hoog tijd voor een berichtje. De afgelopen dagen hebben we rondgebanjerd door Sapa en omgeving. En dat was de spierpijn meer dan waard.
De eerste dag zijn we vroeg in de ochtend met de nachttrein aangekomen in Lao Cai. Daar stond het busje klaar voor de laatste 40 kilometer naar Sapa. Ontbijtje, douchen en de wandelschoentjes maar aan. Helaas was het verschrikkelijk mistig, het zicht ongeveer 100 meter. Beetje jammer. Zodra we wegliepen van het hotel, sloten een groepje hill-tribers zich bij ons aan. Allemaal erg aardig, belangstellend en behulpzaam. We roken nog geen onraad. De tocht ging over bergen, door dalen, smalle paadjes, geen paadjes en kleine bamboo-bruggetjes. Erg leuk. Waar wij met onze bergschoenen regelmatig ergens overheen strompelden of weggleden, hadden onze begeleiders, toch al wat ouder, totaal geen problemen. Onder het lopen maakten ze kleine paardjes van bamboo wat ons vriendelijk werd aangeboden. Er begon ergens een klein lampje te branden. Lunch hadden we in het dorpje van de hill-tribers, waar ze ook zouden blijven terwijl wij verder zouden gaan. Tja, en toen kwam de aap uit de mơuw, of liever de handgemaakte toeristen-meuk uit de mand. Want ja, we zijn met jullie meegelopen, over de bergen geholpen en bamboo-paardjes gemaakt. Zeg daar maar eens nee tegen. Henk en Wendy hebben, na heel hard afdingen, wat prulletjes gekocht. Ik heb halsstarrig nee gezegd, wat een heel terleurgesteld 15-jarig meisje opleverde. We hebben overnacht in een Home-stay, een zwaar budget hostel zeg maar. En koud dat het er was. Verschrikkelijk, helemaal als de dekens natuurlijk weer te kort zijn.

Dag 2 leek op dag 1, alleen was het meer afdalen en ook meer warmte. We hebben verschillende dorpjes aangedaan en gekeken hoe de mensen leefden. In de nacht had het geregend wat op de kleigrond glibberige situaties opleverde. Houd de spanning erin. Ook nu sliepen we weer bij een homestay. Dit leek ook meer op een homestay, aangezien we de enigste toeristen in het hele dorp waren. Met de familie in de keuken gezeten, terwijl ze aan het koken waren en met de familie gegeten. Erg gezellig, ook omdat een maaltijd gepaard gaat met de nodige rijstwijn, die je natuurlijk niet kunt weigeren. De maaltijd begon met een toast op het Happy New Year en de boodschap 100%! Wat betekend, je hele glas in een teug leeg. Erg leuk, die zelf gestookte rijstwijn, geserveerd uit jerrycans, maar na de vierde toast op een Happy New Year en de bijbehorende 100%, werden onze wangetjes toch wel een beetje rood. We hebben wel heerlijk geslapen.

Dag 3 was afzien. Alleen maar omhoog gelopen. Dan is het snel duidelijk wie er wel en niet naar de sportschool gaat. Vooral ik heb het er behoorlijk zwaar mee gehad. Na de lunch stond er een busje klaar wat ons weer naar Sapa heeft gebracht. Daar hadden we even niks en hebben Wendy en ik maar een massage genomen. Al houden ze er hier bijzondere praktijken op na, het werkte prima. Henk heeft het na de massage van de "blindegeleidehonden" wel gehad met dat gepruts aan zijn lijf. We hebben goed in een restaurantje gegeten bij een haardvuur en zijn lekker blijven plakken. Beetje opwarmen.

Dag 4 begon in het hotel. We zijn weer gaan lopen richting de Cat Cat watervallen. Er wordt over gesproken alsof het een wereldwonder is, nou dat valt reuze mee. Ik heb ze wel mooier, groter en spectaculairder gezien. Toch maar even een fotootje gemaakt, ook omdat vandaag het zonnetje heerlijk schijnt. Na de watervallen hadden we de keus om de 3,5 kilometer naar Sapa terug te lopen, of om voor een euro achterop de motor te stappen. Na een kwartier stonden we op de Sapa markt, waar we bij een lokaal eettentje een kopje koffie hebben besteld. Koffie drinken terwijl de dooie kippen, kippendarmen en varkenspoten voor je op tafel staan en een aantal Vietnamezen er lekker van lopen te smikkelen, het is weer eens wat anders. Koffie smaakte er niet minder om.

Vanavond hebben we nog gegeten in het hotel en zijn Wendy en Henk op de bus gestapt naar Lai Cai, om met de nachttrein terug te gaan naar Hanoi. Ik blijf hier, dus we hebben afscheid genomen. Snik. Ik blijf hier nog een nachtje en vertrek morgen richting de grens met Laos. Ik hoop donderdag de grens te kunnen oversteken. Maar eens kijken wat Laos me brengt.
Zo, weer een heel verhaal. Ook weer nieuwe foto's erop gezet.

Groetjes Henk, Wendy en Ido

Tam Coc

2010-01-15T13:55:00.002+01:00

Gisteren zijn we naar Tam Coc geweest, een natuurreservaat. Heel erg mooi. Het wordt ook wel de droge Halong Bay genoemd, omdat er dezelfde rotsformaties zijn. Helaas kan ik even geen foto's uploaden, iets met het geheugenkaartje. Maar ja, moet ook nog wat te vertellen hebben in Nederland. Voordat we in Tam Coc aankwamen hebben we nog twee tempels bezocht. Zat blijkbaar ook bij de tour in. Na een paar oehhs en aahhhs, zijn we snel weer naar buiten gegaan. Daar hebben we al genoeg van gezien. Onze favoriete medereizigers, Jappen, hadden duidelijk meer belangstelling voor de 1000 jaar oude meuk. Ook hier was duidelijk te merken dat het massa-toerisme erg in opkomst is. Na de tempels zijn we op de fiets gestapt. Ja we fietsen hier heel wat af. De tocht was zeker de moeite waard, mocht ook wel voor die prijs, en zou oorspronkelijk maar een half uur duren. Een verdwaalde en uiteindelijk zwaar gestreste gids zorgde ervoor dat we meer dan een uur van het landschap hebben kunnen genieten.
Na de lunch zijn we in de bootjes gestapt waarmee we tussen de rijstvelden en rotsen door zijn geroeid. Natuurlijk hoefden we zelf niet te roeien, dat werd gedaan door twee dametjes, die hun vak verstonden. Bijna allemaal roeiden ze met hun voeten. Werkt echt goed. Op het keerpunt een legertje bootjes die van alles verkopen. Speelgoed, drinken en souvernirs tegen absurde prijzen. Op de terugweg hadden onze roeimeisjes ook nog wat voor ons in petto. Een grote metalen kist ging open met daarin spuuglelijke handgeborduurde tafelkleden en t-shirts met hele bijzondere maten. Alles was natuurlijk very beautiful en very cheap. Het aanbod hebben we maar afgeslagen. Toen de dames op het eind ook nog eens in koor om een 'tip' begonnen te brullen en de aangeboden Dong eigenlijk te weinig vonden, hebben we overwogen ze zwemles te geven en het laatste stukje dan zelf maar te roeien. Maar ja, we hebben ons maar weer netjes gedragen.

Vandaag hebben we het rustig aan gedaan en wat kleine dingen met veel afdingen gekocht. Vanavond vertrekken we naar Sapa voor een vierdaagse trekking door het gebied heen. Van een stel Australiers die we in Halong Bay hebben ontmoet, hebben we gehoord dat het met de kou daar in het berggebied erg meevalt. Laten we het maar hopen. Henk heeft vandaag speciaal nog een muts gekocht dus overleven zullen we het vast wel. De komende dagen zullen we denk ik niet veel internet-spots tegenkomen, dus tot volgende week.

Groetjes Henk, Wendy en Ido

Halong Bay

2010-01-13T12:53:00.002+01:00

We zijn weer terug in Hanoi. De afgelopen twee dagen hebben we op een boot gezeten in de Halong Bay. Dat was zeker wel de moeite waard. Al hadden we niet het mooiste weer van de wereld, het was al met al een mooi gezicht. We hebben een aantal uren door de baai gevaren, bij drijvende dorpjes geweest, wezen kayaken en grotten bezocht. Er was slechts weinig Indiana Jones gehalte voor nodig om de grotten in te gaan, alles was keurig netjes verlicht en de paadjes geveegt met surrealistisch afvalbakken in de vorm van pinguins. Aan de ene kant maar goed, anders hadden de Jappen uit onze groep het nooit en te nimmer gehaald. Ze moesten bijna de trappen opgedragen worden en natuurlijk om de tien meter een kodak-momentje inlassen. Gelukkig zijn die na de grotten op een andere boot gestapt. Wat overbleef was een ongeorganiseerd zootje van Australiers, Brazilianen, Amerikanen, Nederlanders(Theo&Annemarie), een stel gepensioneerde Italianen (Gulio&Julio) en warempel een verdwaalde Hongaarse.
Er zat een losgeslagen Australier tussen, erg gezellig maar een beetje verknipt. S'avonds had meneer "marihuana" gekocht van de locals die voorbij kwamen varen. Het rook naar thee en draaien kon hij al helemaal niet. Dus heeft uiteindelijk Annemarie, als vakbekwame Nederlandse shag-draaier, met een bladzijde uit een boek een joint gefabriceerd. Helemaal blij die jongen. Waar onze Nederlandse expertise al niet van pas komt.
Na een nachtje heerlijk slapen op de boot zijn we rustig weer naar de haven teruggevaren. Onderweg nog een tussenstop gemaakt bij een drijvend dorpje waar we in een klein bootje door een aantal grotten zijn gevaren.
En nu zijn we weer in Hanoi. Gelukkig is het hier een stukje warmer. Het was echt waterkoud op de boot, en iedereen liep te blauwbekken. Vanavond komt Wendy ook naar Hanoi. Haar hebben we in de eerste week in de Mekong Delta ontmoet. Met z'n drieen gaan we richting Sapa. Maar morgen gaan we eerst naar Tam Coc, een groot natuurpark. Moet ook erg mooi zijn. Dus wordt vervolgt maar weer.

Groetjes Henk&Ido

Hanoi

2010-01-11T10:15:00.004+01:00

Even een grote sprong voorwaarts. Vanochtend zijn we met de trein aangekomen in de hoofdstad Hanoi. Nou ja, vanochtend, eerder vannacht. Half vijf komt dat kreng aan in Hanoi. Sta je dan met je duffe kop en je bagage in een slapende stad. Alleen toeterende en inhalige taxichauffeurs die je maar al te graag voor een "mooi prijsje" bij je favoriete hotel afzetten, wat rond die tijd gewoon gesloten is. Zit je dan op de stoep. Totdat er een mannetje voorbij komt dat claimt een hotel te hebben dat net geopend is. Slechts 20 dollar. Voor die prijs blijven we nog wel even op de stoep zitten. Maar na wat gesteggel maken we een mooie deal, beter dan het hotel waar we voor de deur staan. En jawel, prachtig hotel, pas geopend, vriendelijk personeel en ze regelen/boeken alles voor je. Voor een kleine impressie hier de website.

Maar goed, om weer even aan te sluiten bij het laatste bericht. Vanuit Hoi An zijn we met de trein vertrokken naar Hue. We hadden, zoals het goede Nederlanders betaamt, de goedkoopste tickets gekocht, de zogenaamde hardseater. En hard zaten de bankjes ook. "What you pay is what you get" geldt hier zeker. Maar de tocht van vier uur over slechts 100 kilometer was zeer de moeite waard. Langs de kustlijn hadden we de mooiste uitzichten, met water, bergen en bossen.
Eenmaal in Hue valt de stad een beetje tegen. We huren twee fietsen bij een of ander viswijf op de hoek van de straat en peddelen er weer lustig op los. De oude keizerlijke stad, grotendeels in puin, was voor ons de enigste leuke attractie. Heb je in een dag wel gezien dus de rest van de tijd was een beetje rondhangen.

De trein van Hue naar Hanoi is een nachttrein die om half vijf s'middags vertrekt. De faciliteiten zijn prima. We slapen in een kleine kamer met 6 bedden, twee rijen van drie hoog waar slechts twee oudjes liggen te slapen. Natuurlijk zijn ook hier de treinen niet op onze westerse lijven gebouwd en vergt het enige lenigheid en buigkracht om in het bovenste bed te komen. Alles went. Het eten is dikke prima en spotgoedkoop en ook hier wordt de nationale drank, bier, geserveerd. Bier en roken, ze zijn er hier gek op. Helemaal mijn land.

Vandaag hebben we door de oude stad van Hanoi geslenterd. Elk straatje heeft nog zijn eigen ambacht/verkoopwaar, wat zo zijn charme heeft. Verder is het gewoon weer een puinhoop qua verkeer. De scooters en brommers vliegen je weer om de oren en een enkele rijke stinkerd probeert met zijn Lexus SUV zich door de nauwe straatjes te toeteren. Vanavond houden we ons een beetje rustig want morgen staat de bus weer vroeg voor de deur. We gaan dan een twee-daagse tour maken naar Halong Bay, wat erg mooi schijnt te zijn. Dat verslag houden jullie te goed.

Groetjes van Henk en Ido uit een toch wel wat frisser Hanoi.

Mekong Delta

2010-01-07T09:33:00.005+01:00

Dag trouwe lezers,

Vandaag zijn we aangekomen in Hoi An, het midden van Vietnam. Prachtig stadje hier, en lekker rustig in vergelijking met Saigon. De afgelopen twee dagen hebben we doorgebracht in de Mekong Delta. Dat was zeker de moeite waard. Het is een prachtig gebied. De eerste dag zijn we op een boot gestapt en de Saigon rivier afgevaren. Leuk boottochtje van drie uur. Zonnetje erbij. Helemaal goed. Er vaart, roeit en dobbert vanalles op de rivier, dus genoeg te zien. De eerste stop was Unicorn Island. Ondanks de naam, geen eenhoorns gespot. Wel een bak andere toeristen, al was het verder zo geregeld dat je elkaar niet voor de voeten liep. Bij een honingboerderijtje wat uitleg gekregen over de locale producten. Rijstwijn, bananenwijn (zonder banaan, met veel alcohol)en snakewijn geproefd. De snakewijn wordt uit een grote pot gehaald, gevuld met alcohol en een twintigtal dooie slangen. Klinkt heel wat, maar proeft nergens naar. En natuurlijk claimen ze dat alle producten goed voor hoofd, haar, huid en enge ziektes zijn. Zou ik ook zeggen.
Vandaar zijn we overgestapt op kleine bootjes en verschillende kleine riviertjes opgevaren. Dat was wel erg leuk om te doen. Bij de lunch-locatie hebben we met z'n vieren (nog twee NL-ers tegengekomen)de fiets gepakt en door het dorpje gepeddeld.
Dag twee begon met de floating market. Een grote verzameling boten waar producten uit de Mekong worden verkocht. Bijzonder om te zien en de camera te laten klikken. Terug in de overnachtings plaats Can Tho hebben we slang voor lunch gehad. Smaakt beetje naar kip en vult prima.
Morgen is de bedoeling dat we twee fietsen gaan huren en de omgeving eens gaan verkennen.

Groetjes Henk&Ido

Cu-Chi tunnels

2010-01-04T12:32:00.004+01:00

Weer even tijd voor een berichtje. Inmiddels is mister Henk ook aangekomen. Gisteren heb ik hem opgehaald van het vliegveld met een uur vertraging. De dag even rustig aan gedaan, Henk had niet zoveel geslapen. Dus een beetje op het terras gehangen, over de markt gestruind en een massage gehad. Vooral bij Henk heeft de blinde masseur er flink op los geramd.
Vandaag zijn we naar de tunnels van de Vietcong geweest. Erg boeiend. We hadden een veteraan (Amerikaan!) als gids, die natuurlijk alles kon vertellen. Ook nog even door de claustrofobische tunnels gekropen. Henk hield het naar 20 meter voor gezien en ik na 50 meter. De tunnel werd zo krap dat onze westerse lijven er niet meer inpasten. En dan zijn de tunnels ook nog een keer vergroot voor de toeristen. Wil niet weten hoe die Vietnamezen er doorheen zijn gekomen.
Ik heb ook de eerste foto's online gezet.
Morgen gaan we voor twee dagen naar de Mekong Delta. We zijn benieuwd. We hebben verschillende verhalen gehoord over Mekong. De een vindt het geweldig, de ander een drama. We zullen zien.

Groetjes Henk&Ido

Happy New Year!

2010-01-01T01:34:00.003+01:00

Voor iedereen; een gelukkig nieuwjaar! Ik heb de eerste dag overleeft hier. Het is net India, alleen netter, vriendelijker en rustiger. Helemaal goed. Het is nog even oefenen met de eetstokjes, maar dat went ook snel genoeg.
Inmiddels ben ik ook omgeschakeld qua tijd, ideetje voor de volgende keer om meer rekening te houden met het tijdsverschil.
Helaas houden ze in Saigon meer van het Chinese nieuwjaar dan het Westerse. De mensen op straat wensen je allemaal wel een gelukkig nieuwjaar, maar dat is ook alles. Geen groot vuurwerk, dronken mensen of rellen. Jammer. Heb het deze keer gevierd met een Amerikaan in een klein park dat tevens dienst doet als rotonde voor het gekke verkeer. En er rijdt hier wat rond. Voornamelijk brommers, heel heel heel veel brommers. En net als in India, moet ook hier lichtelijk suicidaal zijn om de straat over te steken.
Verder zijn ze hier gek op koffie. Hou nu al van het land.
Vandaag de stad in, wat dingen bezichtigen en de markt opzoeken. Moet nog slippers en een zonnebril hebben. Dat moet geen probleem zijn, ze verkopen hier alles voor een paar duizend Dong. Inmiddels ben ik hier een miljonair. Heb gisteren twee miljoen gepint. Helaas kost een bezoekje aan een openbaar toilet alleen al 2000 Dong, wat dan omgerekent weer best meevalt 0,07 eurocent.

Nou ik ga weer even van het mooie weer genieten.

Groetjes Ido

Nieuwe reis

2009-12-30T01:04:00.003+01:00

Zo, gaan we weer. Een nieuwe vakantie, nieuwe reis en natuurlijk allemaal nieuwe grote avonturen :). Het startpunt is dit keer Ho Chi Minh City, Vietnam. Daar blijf ik een paar dagen in het zelfde hotel om de stad te bekijken. Op 4 januari komt mister Henk en reizen we de eerste drie weken samen. Ben erg benieuwd naar het land en de mensen. Ze schijnen erg vriendelijk te zijn, daar kom ik snel genoeg achter :).
Ik zal regelmatig een berichtje en hopelijk ook wat foto's achterlaten. Reageren is altijd leuk. Hopelijk gaat dat beter dan de vorige keer.

Groetjes Ido

Londen

2009-02-28T12:02:00.001+01:00

Ben alweer bijna thuis maar toch nog maar even een berichtje. Moet hier toch een paar uur wachten. Ben gisternacht om half vier s'nachts naar het vliegveld gegaan. Koud en vroeg. Tot aan Miami ging alles goed, kreeg zelfs mijn grote kapmes door de douane. Helaas had het vliegtuig naar New York wat vertraging waardoor ik een overstaptijd had van 10 minuten. Das bijzonder weinig als je naar de andere kant van het vliegveld moet. Op de valreep heb ik het vliegtuig gehaald. Ik hoorde mijn naam al door de speaker, met als boodschap 'final boardingcall'. De gate was eigenlijk al dicht maar ik mocht nog mee. Ik wel, maar mijn bagage niet. Die zat nog in het andere vliegtuig. Ach ja, komt vanzelf wel een keer in NL. Ik heb mijn adres doorgegeven dus ik vertrouw er maar op dat het goed gaat.
Nog een uurtje wachten en dan het laatste stukje naar Amsterdam. Zit deze vakantie er weer op. Kan ik weer een nieuwe gaan plannen :)

Groetjes Ido

Costa Rica

2009-02-25T01:47:00.000+01:00

De afgelopen dagen hebben we een aardig wat kilometers gemaakt. Het laatste berichtje was vanuit Granada. Met de bus zijn we vertrokken naar Rivas, waar de ferry naar Isla de Ometepe hebben gepakt. Het is een eiland gevormd uit twee vulkanen. Mooi gezicht. Een van de vulkanen hebben we de zaterdag beklommen. Een stevige tocht omhoog van vier uur naar 1000 meter. De top was nog een stuk hoger maar compleet gehuld in nevel, dus niet de moeite waard. Het was al pittig genoeg om op 1000 meter te komen.
We hadden het idee om met de boot naar Costa Rica te varen. De boottocht moest alleen 10 uur duren, terwijl je er over land in een uurtje bent. Dus zijn we met de ferry terug gegaan naar Rivas en een stukje lager de grens overgestoken. Weer een stempel in het paspoort! We zijn doorgereisd naar Playa del Coco, twee dagen zon, zee en strand. Heerlijk. Het hotel was ook wel bijzonder, we sliepen bij twee oudere mensen in huis die de slaapkamers verhuurden. Erg gezellig en vriendelijke mensen.
Vanochtend de bus gepakt voor een vijf uur durende trip naar San Jose, de hoofdstad van Costa Rica. Ik heb nog een aantal dagen te gaan maar bijna alle bussen gaan via de hoofdstad, dus is het ideaal voor dagtochten.
Goed, dat was het weer. Ik zal nog proberen wat foto's te uploaden.

Groetjes Ido

Laguna de Apoyo

2009-02-20T02:41:00.004+01:00

Hola amigos

Weer even tijd voor een berichtje. J&M, van harte gefeliciteerd met de kleine Levi! Vandaag zijn we naar Laguna de Apoyo geweest, een enorm krater-meer. Van afstand lijkt het prachtig, maar eenmaal dichterbij waren we snel uitgekeken. Na een korte duik in het water om af te koelen zijn we weer vertrokken. In tegenstelling tot de lokale bevolking die blijkbaar naaktzwemmen als traditie heeft. Bijzonder visueel materiaal om nachtmerries mee te kweken. Aan het meer wilden we nog snel even wat eten. Het onderdeel "eten" werkte prima, helaas het onderdeel "snel" niet, met als resultaat dat er geen bussen meer terug gingen. Erg vervelend, aangzien er ook geen taxis reden, ondanks de toeristische locatie. Dat was dus lopen geblazen. Na ongeveer een half uur heuveltje op, heuveltje af, kwamen we een verdwaalde taxi tegen die ons naar de doorgaande weg heeft gebracht waar we een bus naar Granada konden pakken. Zo blijf je wel bezig.
Morgen vertrekken we weer uit Granada. De bedoeling is om via Rivas een ferry naar het eiland
Isla de Ometepe te pakken. Vanuit daar willen we met de boot naar Costa Rica gaan. Wel, dat is de bedoeling in ieder geval. Dan breekt de laatste week al weer aan. Gaat snel, veel te snel. Kan hier makkelijk nog een maand rondlopen. Dat wordt dus nog een keer terug komen.
Ik ga nog even van de rest van de avond genieten.

Groetjes Ido

PS: Voor het opgetrommelde ontvangstcommite: BMI Britisch, vluchtnummer BD109. Aankomsttijd is 15.05 uur.

Granada&Masaya

2009-02-18T22:53:00.002+01:00

Gisteren zijn we aangekomen in Granada. Toch maar niet overnacht in Masaya. Zodra we de bus uitstapten werden we aangesproken door een man die ons wel een goed hotel wist te wijzen. Aangezien we toch al geen idee hadden waar we in de stad waren zijn we met hem meegelopen. Op een gegeven moment werden de straten steeds nauwer en viezer, en we hadden allebei zoiets van; hmm, als dit goed komt. En het kwam goed, midden in een achterbuurt van Granada staat een mooi hotel. Spotgoedkoop en brandschoon met engels-sprekend personeel. Tja, was een klein beetje een gokje, maar dat het heeft goed uitgepakt.
Vandaag zijn we met de chicken-bus naar Masaya geweest. Er zijn twee soorten chicken-bussen, een kleine waarbij ik mijn knieen niet tussen de banken kwijt kan en een grotere versie waarbij ik nog steeds mijn knieen niet kwijt kan. Maar het is wel goedkoop; voor een ritje van een uur betaal je 8 Cordobas, wat omgerekend maar liefst 30 eurocent is.
In Masaya hebben we een zwaar toeristische markt bezocht, waar ze allemaal hetzelfde verkopen. Eigenlijk niet zoveel aan, dus zijn we naar de lokale markt gelopen waar ze werkelijk alles verkopen. Het is er bloedheet, het stinkt en je moet geen last van claustrofobie hebben, maar het is superleuk.
Nu even een kop koffie aan het drinken en morgen gaan we naar een krater-meer. Het schijnt helder water te zijn, waar je ook kunt duiken. Als het een beetje betaalbaar is denk ik dat ik duik nummer 9 laat bijschrijven in mijn logboek.

Tot zover maar weer

Groetjes Ido

PS: J&M&K&....... ik probeer jullie morgen even te bellen.

Leon, Nicaragua

2009-02-17T02:40:00.003+01:00

Het is even stil geweest, maar ik leef nog :). Ik heb het mooie eiland inmiddels verlaten en ben de grens naar Nicaragua overgestoken. Het oversteken was nog een heel gedoe. Nog voor de bus goed en wel stil stond werd er al aan de tassen gesjord en wilden geldwisselaars de laatste Lempiras hebben. Mooi niet dus. Bij de grens moesten we eerst nog wat geld betalen, dus niks wisselen. Een man met een echt uitziende pas heeft ons in no-time door de grens geleid. Of ik werkelijk legaal in Nicaragua ben weet ik eigenlijk niet maar dat merk ik wel aan de grens met Costa Rica.
Mijn duikmaatjes zijn vanaf het eiland de andere kant op gegaan dus we hebben afscheid moeten nemen. Maar goed, een kwartier later zat ik met een Zwiterse dame, Marina, aan de koffie. Met z´n tweeen zijn we door Honduras (via Tegucigalpa voor de google-map liefhebbers) naar de grensplaats Guasaule. Vanaf de grens naar Leon, waar we inmiddels twee dagen verblijven. Leuk en gezellig stadje om in rond te lopen en genoeg te doen. Vandaag met de bus naar het strand geweest. Met 39 graden was dat best lekker. Met z´n tweeen hadden we het hele strand voor ons zelf. Slechts een enkeling wandelde langs het strand. Heerlijk.
Morgen vertrekken we (waarschijnlijk) naar Granada om daar een paar dagen te blijven. Misschien dat we nog een tussenstop in Masaya maken, maar dat beslissen we vanavond.
Het is leuk om de reacties allemaal te lezen. Niet iedereen kan berichten plaatsen geloof ik. Ik heb wat met de instellingen lopen prutsen dus het zou makkelijker moeten gaan. Maar goed, weet het niet zeker.

Groetjes Ido

PADI Diver

2009-02-12T23:09:00.002+01:00

Zo, alle vier open water duiken gehad. Het is echt prachtig hier. In 10 minuten onder water zie je meer dan 10 uur in een bos. Een breed scala aan vissen, beestjes en koraal. Helemaal geweldig. Morgen nog twee (fun) duiken en dan verlaat ik dit eilandje weer. De bedoeling is om zondag in Nicaragua te zijn. Waar ik precies naar toe ga, nog geen idee. Intussen begin ik steeds bruiner te worden, al verschuift het door de overdosis aan zon steeds verder naar rood. Maar ja, iets is beter dan niets.

Kort berichtje deze keer, zal proberen nog wat foto's te plaatsten.

Groetjes Ido

Jewel Cay

2009-02-11T02:40:00.002+01:00

Weer even tijd voor een berichtje. Ik ben inmiddels al twee dagen op Jewel Cay, een mini-eilandje naast Utilla. Het weer zit prima mee, dus is het zon, zee en strand. Het eilandje is bijzonder klein, je loopt van de ene kant naar de andere in vijf minuten.
Afgelopen zondag ben ik vertrokken vanuit Copan naar San Pedro Sula, achterin een pick-up truck van een stel Nederlanders dat hier werkt en woont. Ideaal en lekker snel. Vanuit San Pedro Sula een bus gepakt naar La Ceiba voor een overnachting.
Gisterochtend heb ik de eerste boot vanaf La Ceiba genomen naar het eiland. Was een ruig ritje met de boot maar ben heelhuids (niet droog) aangekomen. Vanaf daar nog eens 20 minuten met een lokaal bootje naar Jewel Cay. Dit is wat je verwacht van een tropisch eiland. Dezelfde dag ben ik samen met twee Amerikanen begonnen met de PADI Open Water course. 120 bladzijden theorie er ingestampt, en dat op vakantie. Vandaag begonnen met duiken en alle oefeningen voor het ondiepe water afgerond inclusief de examens. Dat schiet tenminste lekker op. Morgen twee open water duiken en nog wat meer theorie en dan donderdag de laatste twee duiken met het certificaat.
Vanavond is het met de hele meute bbq met bier, goede combinatie.

Groetjes Ido

Copan Ruinas

2009-02-06T20:26:00.002+01:00

Ik ben inmiddels de grens weer overgestoken en in Honduras beland. Aangezien ik Tikal heb moeten overslaan om op tijd in Coban te komen, pak ik nu maar Copan Ruinas mee. Dit moet even mooi zijn als Tikal met een berg Maya-ruines. Ik ben benieuwd. In Gutemala heeft het weer niet echt meegezeten. Regen, regen en nog eens regen. Hier is het wel beter al blijft de temperatuur steeds dikke prima. Het zal nu wel een paar dagen duren voordat ik weer een berichtje maak. De planning is om maandag te vertrekken naar La Ceiba om vandaar naar Roatan of Utila te varen. Maar goed, je weet het maar nooit.

Groetjes Ido

Deborah

2009-02-04T16:22:00.003+01:00

Jup, het is allemaal gelukt, ik heb Deborah ontmoet. Het heeft nog aardig wat voeten in de aarde gehad om in Coban te komen. Het begon al met het vertrek vanuit Belize. De planning was om half tien te vertrekken met een collectivo, een rechtstreekse (lees snellere) verbinding naar Flores. Dat liep al in het honderd omdat een stel boze suikerboeren de bruggen naar Belize hadden afgesloten. Geen bus kon er in of uit richting het noorden (Mexico), En mijn bus kwam natuurlijk vanuit Mexico. Uiteindelijk kwam er een bus van een andere maatschappij waar ik in kon stappen. Stempeltje scoren aan de grens en rond acht uur in Flores, te laat om nog een bus naar Coban te pakken (nog eens zes uur). In de bus een Nederlandse meid ontmoet, Kirsten, en samen een hotelkamer geboekt. De volgende ochtend met een andere collectivo vertrokken naar Coban waar de host al stond te wachten. Met hem ben ik naar San Juan Chamelco gereden. Alle kinderen uit de lagere klassen kregen op dat moment samen les in de aula van het schoolgebouw. Daar heb ik het eerste contact gelegd met Deborah. Natuurlijk ook met alle andere kinderen die meer aandacht voor mij hadden dan voor de lerares die in de microfoon stond te brullen. Van alle kanten werd ik beplakt met stickertjes. Na de les heeft Deborah me de hele school laten zien, ook haar klaslokaal. In elke klas moest ik wel iets in ontvangst nemen, handtekeningen zetten, of vragen beantwoorden. Met de host en het schoolhoofd daarna vertrokken naar haar huis. Een stenen hokje met een modderig paadje naar de voordeur. Haar ouders waren niet thuis, ze moesten allebei werken. De hele familie woont op een klein stukje land in verschillende huisjes. Opa, oma, ooms en tantes, de hele familie liep uit.
De ontmoeting heeft maar een middag geduurd maar was zeker de moeite waard.
Vandaag is het wat rondstruinen in Coban en een planning maken voor de komende dagen. Weet nog niet of ik naar Antigua of Copan (Honduras) ga.
Ik had graag wat fotos laten zien, maar ik kan hier niet uploaden. Maar goed, moet ook in Nederland nog wat te vertellen hebben.

Adios

Ido

Laatste dag Belize

2009-02-01T23:01:00.000+01:00

Zo, maar weer even een berichtje. Het is hier vier uur s'middags en de temperatuur begint langzaam te zakken. Bloedhete dag vandaag in tegenstelling tot gisteren. Dat was "koud", winderig en veel regen. Maar wel een lekkere manier om te wennen aan het klimaat hier. Ik begin zelfs al een beetje bruin te worden. Jawel, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Ben vandaag met een Afrikaan opgetrokken die hier een jaar woont voor zijn "phd". Huurt een kast van een huis in het rijke gedeelte van Belize, recht aan het mooie gedeelte van de kust. Dat is s' ochtends nog eens wakker worden.
Morgen is de bestemming Guatemala. Met het roemruchte openbaar vervoer naar de grens en vandaar verder naar Flores. Als het niet te laat wordt steek ik meteen door naar Coban. Ik zie wel waar ik strand. Aan de andere kant is Flores ook wel de moeite waard om te blijven overnachten. Morgen wordt het hier weer iets koeler wat wel weer lekker is voor de busreis. Met 30 graden opgesloten in een metalen koekblik zonder airco is ook niet alles. Maar ja, mag niet klagen met temperaturen in Nederland rond het vriespunt.

Groetjes Ido

Belize

2009-01-30T21:06:00.000+01:00

Yahoooo! De vakantie is begonnen. Een paar uur geleden geland op Belize na een verschrikkelijk lange vlucht. Maar ja, mag niet klagen met 27 graden celcius. :) Ben ingechecked in een klein hotelletje met jawel, internetverbinding. Ga vandaag echt helemaal niks meer doen. Beetje rondhangen, rondkijken en rondlopen. Vanavond de jetleg maar even bijwerken en dan is er morgen weer een dag. Ik blijf in ieder geval tot maandag hier. Beetje wennen aan de temperatuur en het ritme van de mensen hier. Wat ik nu meegemaakt heb zijn ze erg vriendelijk en willen ze graag helpen. En gelukkig spreken ze bijna allemaal Engels. Met mijn spaans kan ik nog geen lollie kopen, dus daar kom ik weer mooi onderuit.

tot zover eerst maar weer,

Groetjes aan een koud Nederland :)

Ido

Welkom

2009-01-08T01:45:00.001+01:00

Welkom op mijn blog. Tijdens mijn reis door Centraal Amerika zal ik proberen hier wat van mijn belevenissen te delen. Als je het leuk vind lees gerust verder en laat een reactie achter.

Groetjes Ido

Places I've been

2000-01-02T00:00:00.003+01:00

Profile

Cities

Ido is an explorer that:

occasionally strays off track

doesn't mind roughing it

flirts with danger

Travel cred: great

I rank in the top...

0.1% most cities visited - Lesotho

0.1% most cities visited - Honduras

0.2% most cities visited - Nicaragua

Get your own widget

GeckoGo

Pictures

2000-01-01T00:00:00.013+01:00

Get the flash player here: http://www.adobe.com/flashplayer