We zijn in de amazone van Peru! Maar eerst even het verhaal afmaken vanaf San Gil. Het raften is niks geworden. De jongens die de klasse 5 ritjes aanboden over de Rio Suarez waren vertrokken voor de wereldkampioenschappen in Costa Rica. De overige toko's boden alleen rustigere trips aan over een andere rivier. Erg saai hoorden we van andere backpackers. Helaas pindakaas, geen raften. Dus parapenten! Dat was wel de moeite waard. Met de 'piloten' naar een hoge berg gereden, waar we al een prachtig uitzicht hadden. Roelinde was al eerste aan de bak. Harnas aan, camera aan de arm, parachute omhoog en de berg afrennen voor een vlucht van een half uur. De piloot brengt je door warme luchtstromen naar een hoogte van 3 kilometer met een spectaculair uitzicht over de bergen en canyons. Na het landen mocht Ido voor hetzelfde verhaal, alleen duurde de tocht bijna een uur. Het was harder gaan waaien waardoor het landen niet meer lukte. Werd een ruig ritje op het eind. Foto's volgen, de internetverbinding is hier verschrikkelijk langzaam.
Vanuit San Gil zijn we vertrokken met de bus naar Bogota en daar doorgevlogen naar Leticia, het zuidelijkste puntje van Colombia. Stadje is een drielandenpunt. Colombia, Peru en Brazilie komen hier samen, en je kunt hier vrij heen en weer reizen tussen de landen. We hebben dan ook overnacht in Brazilie. Hadden we niet verwacht, leuke bonus.
De boot naar Iquitos vertrok om 3 uur s'nachts vanuit het Peruaanse gedeelte. Een exit-stempel voor Colombia hadden we al gehaald maar een stempel voor Peru hadden we nog niet. Was allemaal geen probleem was ons verzekerd. Dat lag dus iets anders. Aangekomen bij de boot, bleek dat we die stempel al hadden moeten hebben. Oeps. Gelukkig hadden ze wel een 'noodprocedure'. Er werd geseind en geschreeuwd naar een man op het vasteland. Met hem in een motortaxi door een of ander dorpje heen naar de immigratiedienst van Peru. Komen we om half vier s'nachts aan bij het kantoor, wat natuurlijk gesloten is. Na nog wat meer geschreeuw en geklop wordt er warempel opengedaan door een immigratie-officier. Beste man wordt voor ons uit z'n bed getrapt. Bij kaarslicht een formuliertje invullen en stempel zetten. De man was er blijkbaar ook niet helemaal bij, want er is met een verkeerde datum gestempeld. Met de zelfde motortaxi weer terug, en jawel we kunnen mee. We hebben 12 uur in de boot gezeten door de amazone naar Iquitos, de grootste stad ter wereld waar geen weg naar toeloopt. Zeker de moeite waard.
Vandaag hebben we de stad een beetje bekeken en hebben het team uit de USA ontmoet waarmee de jungle ingaan. Ze hebben een medical outreach naar kleine dorpjes in de omgeving. De mensen wonen onder basic omstandigheden, en hebben veelal geen toegang of kennis tot medische hulp. Hoe het allemaal precies gaat lopen, we hebben geen idee, maar de komende week zijn we in ieder geval onder de pannen. Het belooft een bijzondere trip te gaan worden waarin we ongetwijfeld een hoop gaan zien en meemaken.

Groetjes Ido&Roelinde