Kuching! De laatste grote stad die ik aan doe in Borneo. Helaas liep de route hier naar toe een beetje anders dan gepland. In het laatste bericht was ik gebleven in Miri. Met drie opties dacht ik genoeg keus te hebben, maar dat bleek iets anders. Met Gunung Mulu Park nog steeds vol en de Niah Caves onderwater, bleef er maar een optie over, Bintulu. Dus met de bus naar deze stad. Over de bussen trouwens niks te klagen. Bus met brede leren stoelen en beenruimte waar ze in het westen nog een puntje aan kunnen zuigen. En de prijs is ook meer dan redelijk, voor vijf eurries parkeren ze je 200 kilometer verderop. In Bintulu,(middelgrote stad, niet veel te beleven) een nachtje blijven pitten omdat er simpelweg geen transport meer was op het tijdstip dat ik aankwam. Ik wilde een rondje door de binnenlanden maken met de boot, met als eerste stop Belaga. Nu gaat er geen bus oid naar dat gehucht, dus werd het liften. Achterin een pick-up truck met een vent die vertelde dat hij langs Belaga kwam. Dat 'langs Belaga' bleek een ruim begrip, op een kruispunt werd ik gedropt en me vertelt hier te wachten op een volgende lift. Dat kruispunt was nog drie uur rijden van Belaga en werkelijk in de middle of nowhere. Fijn, sta je dan met je goede ideeen. Na een uurtje wachten een lift geregeld. Blijk ik in de auto te zitten met de lokale bromsnor (vrouwelijk). Aardige tante die iets mompelt over een te lage rivier.
Belaga is een zeer, zeer rustig gehucht met irritant vriendelijke mensen. Ze blijven je maar groeten en welkom heten in Belaga. De eerste drie keer is leuk, maar al snel wordt het vervelend. In een cafe raak ik aan de praat met Peter, een geneeskunde student die in de lokale kliniek werkt. Aardige vent en al snel zit ik bij hem en zijn vrienden thuis en sjouwen ze me rond door Belaga. S'avonds wordt ik meegesleept naar een promotie-feest van zijn baas. Partycrashen is hier heel normaal, helemaal als je een blanke bent. Wordt gezien als een eer. Nou vooruit dan maar.
De volgende dag alweer uitgenodigd voor ontbijt/lunch bij een andere familie. Opa, oma, ooms, tantes, neven en nichten, iedereen is erbij. Niks tafels en stoelen, gewoon gezellig in een kringetje op de grond zitten en bunkeren wat de pot schaft. En dat is zeker niet verkeerd.
Ook maar even nagevraagd of ik met de boot naar Kapit kon. Tante agent bleek er toch niet helemaal naast te zitten, de rivier is inderdaad te laag en er gaat geen enkele boot die kant op. Kan dat rondje dus wel op mijn buik schrijven. Zit maar een ding op, hetzelfde stuk weer terug naar Bintulu. Balen, maar niks aan te doen. Nu op tijd vertrokken zodat ik direct een bus naar Sibu kon pakken en niet weer in Bintulu hoef te blijven slapen. In plaats daarvan een hotelletje gezocht in Sibu en de volgende ochtend met de boot naar Kuching vertrokken. Vanaf hier is het vliegen naar Singapore (als ik tijd heb) of direct naar Kuala Lumpur. Maar goed, eerste deze stad maar eens verkennen. Er is hier en in de omgeving genoeg te beleven en het Chinese nieuwjaar komt eraan. Genoeg reden om even te blijven plakken.
Weer foto's toegevoegd!