Het is alweer een week geleden sinds de laatste post dus hoog tijd voor een update. Ik was gebleven bij Kota Kinabalu. Vanuit daar met de boot naar Brunei, ligt toch op de route, dus waarom niet even meepikken. Heb een ding geleerd, volgende keer sla ik Brunei over. Wat een land zeg, niks te beleven. De hoofdstad Bandar Seri Begawan is bijna een spookstad. Driebaans wegen met maar twee auto's, grote winkelcentra met nauwelijks mensen, de mensen die er zijn spreken geen woord tegen je en er mag ook nog eens een keer helemaal niks. Papiertje op straat gooien levert een prent op van 500 eurries en een pot bier is nergens te krijgen. Ik was van plan om twee of drie nachten te blijven maar heb de volgende dag direct de bus naar Sarawak genomen. Een pluspunt; heb er weer een stempel bij.
De volgende stad was Miri, een jumppoint naar verschillende activiteiten. Ik wilde naar Gunung Mulu, een park met grotten, regenwoud en andere bijzondere dingen, maar dat zat vol ivm een vakantieweek hier in Malaisie. Het alternatief was de Kelabit Highlands, tegen de grens met Indonesie aan. Met een tweepropellor vliegtuigje naar Bario gevlogen. De vlucht alleen al was de moeite waard. Je ziet Borneo zoals Borneo hoort te zijn; Groen, bergen en onbegaanbaar. Erg mooi. Vanuit Bario een tweedaagse trekking in de omgeving gedaan. Had maar vier dagen, maar achteraf had ik er wel vier maanden kunnen zitten. De eerste dag door twee dorpjes naar een homestay gelopen. Tocht van vier en een half uur door de modder. Hele stukken staan onderwater door de vele regen en er zijn stukken dat je tot je enkels in de modderige klei loopt. Of lopen, modderskien noemen ze het. De Kelabit mensen zijn de oude koppensneller-stammen. Vroeger werdt er vrolijk op los gescalpeerd, want hoe meer kopjes gesneld, hoe belangrijker je was. Tegenwoordig doen ze het wat rustiger aan en laten ze de hoofden van de toeristen er netjes op zitten, maar verhalen vertellen over de vergane glorie kunnen ze allemaal.
De mensen in de homestay waren supervriendelijk en ze hebben goed voor me gezorgd. Het avondeten was een feestje met wildzwijn in honingsaus, papaya, Bario rijst (de beste rijst in Azie) en apenvlees. Heb me helemaal te barsten gegeten. Toetje; Huisgemaakte rijstwijn. Wat wil je nog meer. De volgende dag met de dorpelingen naar de rijstvelden geweest om rijst te oogsten. Na een spoedcursus rijst snijden kon ik op sokken de velden in om rijst te verzamelen. Je staat tot je knieen in het water maar verschrikkelijk leuk om te doen en de lokale mensen vinden het ook bijzonder interessant, zo'n blanke die hen helpt. Nu is helpen een groot woord, die lui zijn niet bij te houden. Maar wel een aanrader.
De dag erna terug gelopen, dit keer een uurtje korter over de trip gedaan. Het had 24 uur niet geregend wat de paden beter begaanbaar maakte. S'avonds nog even naar de lokale bar geweest. Is ook een belevenis op zich. Een liedje meezingen met de karaoke staat garant voor vrienden voor het leven. Die tak van sport wordt hier trouwens bloedserieus genomen. Blikjes Oranjeboom, een pooltafel en een karaokeset, meer hebben ze hier niet nodig.
Vanochtend het vliegtuig terug gepakt naar Miri. Ga nu maar eens bedenken wat voor route ik ga nemen. Wilde naar de Niah Caves, maar dat schijnt onder water te staan. Misschien nog maar een poging wagen om in Gunung Mulu park te komen. Nieuwe foto's!