Dag dames en heren. Het is weer hoog tijd voor een berichtje. De afgelopen dagen hebben we rondgebanjerd door Sapa en omgeving. En dat was de spierpijn meer dan waard.
De eerste dag zijn we vroeg in de ochtend met de nachttrein aangekomen in Lao Cai. Daar stond het busje klaar voor de laatste 40 kilometer naar Sapa. Ontbijtje, douchen en de wandelschoentjes maar aan. Helaas was het verschrikkelijk mistig, het zicht ongeveer 100 meter. Beetje jammer. Zodra we wegliepen van het hotel, sloten een groepje hill-tribers zich bij ons aan. Allemaal erg aardig, belangstellend en behulpzaam. We roken nog geen onraad. De tocht ging over bergen, door dalen, smalle paadjes, geen paadjes en kleine bamboo-bruggetjes. Erg leuk. Waar wij met onze bergschoenen regelmatig ergens overheen strompelden of weggleden, hadden onze begeleiders, toch al wat ouder, totaal geen problemen. Onder het lopen maakten ze kleine paardjes van bamboo wat ons vriendelijk werd aangeboden. Er begon ergens een klein lampje te branden. Lunch hadden we in het dorpje van de hill-tribers, waar ze ook zouden blijven terwijl wij verder zouden gaan. Tja, en toen kwam de aap uit de mơuw, of liever de handgemaakte toeristen-meuk uit de mand. Want ja, we zijn met jullie meegelopen, over de bergen geholpen en bamboo-paardjes gemaakt. Zeg daar maar eens nee tegen. Henk en Wendy hebben, na heel hard afdingen, wat prulletjes gekocht. Ik heb halsstarrig nee gezegd, wat een heel terleurgesteld 15-jarig meisje opleverde. We hebben overnacht in een Home-stay, een zwaar budget hostel zeg maar. En koud dat het er was. Verschrikkelijk, helemaal als de dekens natuurlijk weer te kort zijn.

Dag 2 leek op dag 1, alleen was het meer afdalen en ook meer warmte. We hebben verschillende dorpjes aangedaan en gekeken hoe de mensen leefden. In de nacht had het geregend wat op de kleigrond glibberige situaties opleverde. Houd de spanning erin. Ook nu sliepen we weer bij een homestay. Dit leek ook meer op een homestay, aangezien we de enigste toeristen in het hele dorp waren. Met de familie in de keuken gezeten, terwijl ze aan het koken waren en met de familie gegeten. Erg gezellig, ook omdat een maaltijd gepaard gaat met de nodige rijstwijn, die je natuurlijk niet kunt weigeren. De maaltijd begon met een toast op het Happy New Year en de boodschap 100%! Wat betekend, je hele glas in een teug leeg. Erg leuk, die zelf gestookte rijstwijn, geserveerd uit jerrycans, maar na de vierde toast op een Happy New Year en de bijbehorende 100%, werden onze wangetjes toch wel een beetje rood. We hebben wel heerlijk geslapen.

Dag 3 was afzien. Alleen maar omhoog gelopen. Dan is het snel duidelijk wie er wel en niet naar de sportschool gaat. Vooral ik heb het er behoorlijk zwaar mee gehad. Na de lunch stond er een busje klaar wat ons weer naar Sapa heeft gebracht. Daar hadden we even niks en hebben Wendy en ik maar een massage genomen. Al houden ze er hier bijzondere praktijken op na, het werkte prima. Henk heeft het na de massage van de "blindegeleidehonden" wel gehad met dat gepruts aan zijn lijf. We hebben goed in een restaurantje gegeten bij een haardvuur en zijn lekker blijven plakken. Beetje opwarmen.

Dag 4 begon in het hotel. We zijn weer gaan lopen richting de Cat Cat watervallen. Er wordt over gesproken alsof het een wereldwonder is, nou dat valt reuze mee. Ik heb ze wel mooier, groter en spectaculairder gezien. Toch maar even een fotootje gemaakt, ook omdat vandaag het zonnetje heerlijk schijnt. Na de watervallen hadden we de keus om de 3,5 kilometer naar Sapa terug te lopen, of om voor een euro achterop de motor te stappen. Na een kwartier stonden we op de Sapa markt, waar we bij een lokaal eettentje een kopje koffie hebben besteld. Koffie drinken terwijl de dooie kippen, kippendarmen en varkenspoten voor je op tafel staan en een aantal Vietnamezen er lekker van lopen te smikkelen, het is weer eens wat anders. Koffie smaakte er niet minder om.

Vanavond hebben we nog gegeten in het hotel en zijn Wendy en Henk op de bus gestapt naar Lai Cai, om met de nachttrein terug te gaan naar Hanoi. Ik blijf hier, dus we hebben afscheid genomen. Snik. Ik blijf hier nog een nachtje en vertrek morgen richting de grens met Laos. Ik hoop donderdag de grens te kunnen oversteken. Maar eens kijken wat Laos me brengt.
Zo, weer een heel verhaal. Ook weer nieuwe foto's erop gezet.

Groetjes Henk, Wendy en Ido