Jup, het is allemaal gelukt, ik heb Deborah ontmoet. Het heeft nog aardig wat voeten in de aarde gehad om in Coban te komen. Het begon al met het vertrek vanuit Belize. De planning was om half tien te vertrekken met een collectivo, een rechtstreekse (lees snellere) verbinding naar Flores. Dat liep al in het honderd omdat een stel boze suikerboeren de bruggen naar Belize hadden afgesloten. Geen bus kon er in of uit richting het noorden (Mexico), En mijn bus kwam natuurlijk vanuit Mexico. Uiteindelijk kwam er een bus van een andere maatschappij waar ik in kon stappen. Stempeltje scoren aan de grens en rond acht uur in Flores, te laat om nog een bus naar Coban te pakken (nog eens zes uur). In de bus een Nederlandse meid ontmoet, Kirsten, en samen een hotelkamer geboekt. De volgende ochtend met een andere collectivo vertrokken naar Coban waar de host al stond te wachten. Met hem ben ik naar San Juan Chamelco gereden. Alle kinderen uit de lagere klassen kregen op dat moment samen les in de aula van het schoolgebouw. Daar heb ik het eerste contact gelegd met Deborah. Natuurlijk ook met alle andere kinderen die meer aandacht voor mij hadden dan voor de lerares die in de microfoon stond te brullen. Van alle kanten werd ik beplakt met stickertjes. Na de les heeft Deborah me de hele school laten zien, ook haar klaslokaal. In elke klas moest ik wel iets in ontvangst nemen, handtekeningen zetten, of vragen beantwoorden. Met de host en het schoolhoofd daarna vertrokken naar haar huis. Een stenen hokje met een modderig paadje naar de voordeur. Haar ouders waren niet thuis, ze moesten allebei werken. De hele familie woont op een klein stukje land in verschillende huisjes. Opa, oma, ooms en tantes, de hele familie liep uit.
De ontmoeting heeft maar een middag geduurd maar was zeker de moeite waard.
Vandaag is het wat rondstruinen in Coban en een planning maken voor de komende dagen. Weet nog niet of ik naar Antigua of Copan (Honduras) ga.
Ik had graag wat fotos laten zien, maar ik kan hier niet uploaden. Maar goed, moet ook in Nederland nog wat te vertellen hebben.

Adios

Ido