Laatste stop voordat we naar huis gaan; Lima. De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in Arequipa, in het zuiden van Peru. Grote stad tussen de bergen met een grote canyon in de buurt. Met twee Engelsen en een gids zijn we twee dagen de bergen in geweest. Pittig stukje lopen, maar wel condors gezien! De eerste dag om drie uur s´ochtends vertrokken met een busje naar het startpunt van de trip. Ruim zeven uur gelopen om 1200 meter lager in het dal te komen. Mooie route door kleine dorpjes en spectaculaire uitzichten. In het dal was een kleine oase, een mini-dorpje met een waterbron. Heerlijk ontspannen. De volgende dag weer vroeg uit de veren, we moesten de 1200 meter namelijk ook weer omhoog. Recht omhoog. Onze Engelse mede-reizigers zagen het niet zitten en hebben een ezel gehuurd om hun de berg op te sjouwen. Wij hebben het met z´n tweeen in iets minder dan drie uur gedaan. Was zeker de moeite waard. Als beloning hebben we in een ander dorpje genoten van hot-springs. Heerlijk!
Roelinde was gisteren niet helemaal fit dus zijn we nog een nachtje in Arequipa gebleven. Gisteravond hebben we de nachtbus gepakt naar Lima, een tocht van vijftien uur.
Tja, en dan zit het er alweer bijna op. We hebben net online ingechecked voor de vlucht van morgen naar Madrid. Mooi twee stoeltjes bij de nooduitgang geregeld, hebben we tenminste wat extra beenruimte. Vandaag gaan we nog een beetje door Lima banjeren en de laatste Soles opmaken.
Het was leuk om alle reacties te lezen. Tot ziens in Nederland :)

Groetjes Ido&Roelinde

Voor de laatste keer: Foto´s!

We zijn inmiddels een paar dagen in Cuzco. Mooie stad met een lange geschiedenis en natuurlijk het startpunt voor Machu Picchu. De eerste dag in Cuzco hebben we bar weinig uitgevoerd. Was ook niet echt mogelijk doordat we moesten wennen aan de hoogte. We vertrokken vanaf zeeniveau naar 3400 meter en dat merk je. Een simpel heuveltje oplopen kost de grootste moeite. Gelukkig ging dat snel voorbij en zijn we met een bus naar Ollantaytambo gegaan. Dorpje ligt halverwege Cuzco-Machu Picchu. Ook hier hebben ze Inca ruines. Een opwarmertje voor het grote werk de volgende dag. Om 6 uur s´ochtends op de trein gestapt voor een ritje van anderhalf uur. We kwamen mooi op tijd aan, in ieder geval voor vrachtladingen aan tourgroups. Een gids heeft ons in twee en een half uur over de site geleid. En het was de moeite waard. Meer dan dat. Schitterend om te zien hoe de mensen hier geleefd hebben, hoe ze over dingen nadachten en vooral waar ze hun stad gebouwd hebben. Een wereldwonder inderdaad.
S´middags om drie uur hadden we de trein terug naar Ollantaytambo. Het eerste kwartier was er niets aan de hand, totdat de trein stopte. Locomotief kapot. Volgens de machinist ging het al met al een half uurtje duren (vertaald in Peruaans is dat een uur). Dat bleek toch iets anders uit te pakken. De locomotief trok zeven wagons, drie met toeristen en vier met locals. De locals huppelden na een half uurtje al vrolijk over het spoor, wetende dat het wel even ging duren. Na een houtje-touwtje reparatie werden de locals losgekoppeld van de toeristen, met de insteek om de toeristen naar de eindbestemming te brengen en de locals achter te laten met de belofte voor een vervangende locomotief. Daar trapten de locals echter niet in. Hoop geschreeuw, gezwaai met armen en uiteindelijk een blokkade van het dubbele spoor. Geen enkele trein kon meer van of naar Machu Picchu. Uiteindelijk zijn er twee nieuwe locomotieven gekomen om alle zeven wagons tegelijk naar Ollantaytambo te brengen. Grapje heeft drie uur geduurd. Was een interessante ervaring.
Gisteren zijn we met de bus vanuit Cuzco naar weer een andere Inca site geweest en vanuit daar, via drie andere sites, door de bergen teruggelopen naar ons hotel. Prachtige omgeving hier. Vandaag een relaxdagje met, museum, cappuccino en souvernirwinkeltjes. Vanavond vertrekken we met een nachtbus naar Arequipa. Een stad met nog meer bergen, vulkanen, lekker eten en Pisco sour.
Nog maar een week te gaan en we zijn weer thuis, helaas. Nog maar even niet aan denken.

Groetjes Ido&Roelinde

De Amazone is overweldigend mooi! Na 5 dagen in de jungle is het weer even omschakelen. Vanuit Iquitos vertrokken we per bus naar Nauta en vervolgens 5 uur varen naar het dorp genaamd 23 juni. Na overleg met de autoriteiten, lees het dorpshoofd en de pastoor, waren we welkom. Het is het eind van de zomer, de droge tijd, dus het water in de rivier staat laag. Dat betekende dat we 15 minuten moesten lopen met alle bagage en koffers met medicijnen. We hadden veel bekijks van alle kids en dorpelingen.
De tenten werden opgezet in de school om te slapen. Wij logeerden met tent op de veranda van een dorpsfamilie, pal naast het houtvuur en de hangmat. Joehoee! Alleen stond er iedere ochtend onder de veranda een haan te kraaien. Sowieso is het dagritme hier 5u opstaan en 9u slapen. De mensen leven van rijst, mais en vis. Meer keuze is er niet. De eenden en kippen waggelen vrolijk voorbij. De jongens spelen met bootjes, autos hebben ze nog nooit gezien. Het was er bloedheet, 35 tot 40 graden. Maarrr er moest gewerkt worden.
De kerk werd overdag omgetoverd tot medische kliniek. Zuster Karen had er elke dag spreekuur. Roelinde deed intake, Ido werkte in de apotheek. De mensen, vooral moeders met kinderen, moesten soms uren wachten. We behandelden 90 patienten per dag, de laatste dag zelfs 130. De mensen kwamen met boten ook vanuit andere dorpen. Veel kinderen met dikke buikjes vanwege de parasieten, ze drinken gewoon het vervuilde water uit de rivier.
s Avonds kerkdienst met getuigenissen, drama en aanbidding. De kinderen zaten vooraan, de mannen keken door de ramen stiekem mee. Alle dorpsproblemen kwamen voorbij, alcohol, misbruik en ontrouw. Een andere cultuur maar de problemen verschillen niet.
Overdag was er ook kidstijd, met clowns, muziek en ballonnen. Ze konden er geen genoeg van krijgen. Blij met een beetje aandacht en liefde.
De laatste dag gingen we naar het dorp puerto Peru. Nog meer armoede, maar een enorm groot welkom. Kokosnoten, mais en fruit, alles werd gedeeld. Julio, de leider, kreeg van de pastoor een kip mee als dank.
Naast de hoeveelheid muggenbeten en zweetdruppels was het vooral een bijzondere ervaring!

Gisteren vlogen we van Iquitos naar Lima. Vanuit het vliegtuig zagen we de besneeuwde bergtoppen van de Andes. Morgen werken we nog een dag met het team hier in Lima. We gaan de sloppenwijken in met de kliniek. Zondag vliegen we door naar Cuzco voor een bezoek aan..., Machu Picchu.

Dios te bendiga

Ido en Roelinde

PS nieuwe aanvulling!

We zijn in de amazone van Peru! Maar eerst even het verhaal afmaken vanaf San Gil. Het raften is niks geworden. De jongens die de klasse 5 ritjes aanboden over de Rio Suarez waren vertrokken voor de wereldkampioenschappen in Costa Rica. De overige toko's boden alleen rustigere trips aan over een andere rivier. Erg saai hoorden we van andere backpackers. Helaas pindakaas, geen raften. Dus parapenten! Dat was wel de moeite waard. Met de 'piloten' naar een hoge berg gereden, waar we al een prachtig uitzicht hadden. Roelinde was al eerste aan de bak. Harnas aan, camera aan de arm, parachute omhoog en de berg afrennen voor een vlucht van een half uur. De piloot brengt je door warme luchtstromen naar een hoogte van 3 kilometer met een spectaculair uitzicht over de bergen en canyons. Na het landen mocht Ido voor hetzelfde verhaal, alleen duurde de tocht bijna een uur. Het was harder gaan waaien waardoor het landen niet meer lukte. Werd een ruig ritje op het eind. Foto's volgen, de internetverbinding is hier verschrikkelijk langzaam.
Vanuit San Gil zijn we vertrokken met de bus naar Bogota en daar doorgevlogen naar Leticia, het zuidelijkste puntje van Colombia. Stadje is een drielandenpunt. Colombia, Peru en Brazilie komen hier samen, en je kunt hier vrij heen en weer reizen tussen de landen. We hebben dan ook overnacht in Brazilie. Hadden we niet verwacht, leuke bonus.
De boot naar Iquitos vertrok om 3 uur s'nachts vanuit het Peruaanse gedeelte. Een exit-stempel voor Colombia hadden we al gehaald maar een stempel voor Peru hadden we nog niet. Was allemaal geen probleem was ons verzekerd. Dat lag dus iets anders. Aangekomen bij de boot, bleek dat we die stempel al hadden moeten hebben. Oeps. Gelukkig hadden ze wel een 'noodprocedure'. Er werd geseind en geschreeuwd naar een man op het vasteland. Met hem in een motortaxi door een of ander dorpje heen naar de immigratiedienst van Peru. Komen we om half vier s'nachts aan bij het kantoor, wat natuurlijk gesloten is. Na nog wat meer geschreeuw en geklop wordt er warempel opengedaan door een immigratie-officier. Beste man wordt voor ons uit z'n bed getrapt. Bij kaarslicht een formuliertje invullen en stempel zetten. De man was er blijkbaar ook niet helemaal bij, want er is met een verkeerde datum gestempeld. Met de zelfde motortaxi weer terug, en jawel we kunnen mee. We hebben 12 uur in de boot gezeten door de amazone naar Iquitos, de grootste stad ter wereld waar geen weg naar toeloopt. Zeker de moeite waard.
Vandaag hebben we de stad een beetje bekeken en hebben het team uit de USA ontmoet waarmee de jungle ingaan. Ze hebben een medical outreach naar kleine dorpjes in de omgeving. De mensen wonen onder basic omstandigheden, en hebben veelal geen toegang of kennis tot medische hulp. Hoe het allemaal precies gaat lopen, we hebben geen idee, maar de komende week zijn we in ieder geval onder de pannen. Het belooft een bijzondere trip te gaan worden waarin we ongetwijfeld een hoop gaan zien en meemaken.

Groetjes Ido&Roelinde

We hebben ons eindelijk losgemaakt van Taganga. Bye, bye zon, zee en strand. Zes dagen duiken, nationaal park, bakken aan het strand en cerveza bestellen heeft ons goed gedaan. Samen hebben we nog twee funduiken gemaakt en hebben we op lion-fish gejaagd. Mooie beesten alleen zijn er teveel van. Dus iedereen mag ze legaal afmaken. Weer eens een keer wat anders. Met een instructeur en gewapend met van die grote BBQ-vleesprikkers op jacht naar de lion-fish. Met succes, we hebben er allebei eentje kunnen scoren. Bleek nog lastiger dan gedacht, de beesten zijn beetje giftig dus met blote handjes was geen optie. En onderwater zijn die beesten behoorlijk snel. Erg leuke ervaring.

Met de bus zijn we dan uiteindelijk vertrokken naar San Gil. Een ritje in de nachtbus die normaal gesproken iets van 10 uur duurt. Helaas voor ons hadden we 6(zes) uur vertraging. Had vooral te maken met de enorme hoeveelheid drempels die ze hier overal hebben neergelegd. Rijdt die bus eindelijk 80 kilometer per uur, komt er weer zo'n achterlijke drempel waar ze vol voor in de remmen moeten. Blijkbaar heeft elke gemeenschap van twee huizen (vier bakstenen met een golfplaat als dak) recht op een drempel voor z'n casa. Beetje jammer. Maar goed, we zijn er.
Ook San Gil ligt in de bergen en het laatste stukje in de bus was schitterend. Vandaag zijn we naar een klein dorpje, Barichada, in de buurt geweest wat in z'n geheel een nationaal monument is, met koloniale huizen en keurig onderhouden straten. Een stel banditos op paardos zou niet hebben misstaan. Via een wandelroute door de bergen zijn we naar een ander gehucht gelopen. Twee uurtjes heuveltje op, heuveltje af. Wel lekker na 16 uur in een bus.
Als het weer morgen meezit gaan we hier in de omgeving raften. Ze bieden hier klasse 5 ritjes aan, dus genoeg adrenaline. Lukt dat niet dan gaan we kijken of we kunnen parasailen. Met een parachute achter je aan de berg afhollen. :)
Tot zover weer onze avonturen. Wij vermaken ons nog prima en verlangen nog lang niet naar het (ook warme) Nederland.

Groetjes Ido&Roelinde

PS: Speciaal voor Rianne

Witte stranden, palmbomen, blauwe zee en minimaal 30 graden. Wij vermaken ons prima! Vanuit Bogota zijn we vertrokken naar Cartagena, aan de Colombiaanse kust. De temperatuur was daar beter, 28 graden, en we zijn dan ook meteen op het strand geploft. Cartagena is de plaats waar Colombianen heen gaan als ze naar het strand willen. Boulevards en grote hotels met bijbehorende luitjes die allerlei meuk willen aansmeren. De stad zelf is erg mooi, met veel kleine straatjes en koloniale huisjes en gebouwen. Slechts een keer hebben we een regenbui gehad. Maar die tellen dan ook zeker mee, er komt dan een bak ellende uit de lucht zetten. De nauwe straatjes veranderen in riviertjes. Het koelt dan wel eventjes lekker af.
Na twee nachtjes zijn we met de bus vertrokken naar Taganga. Een klein vissersdorpje in een prachtige baai omgeven met bergen. Het is hier lekker relaxed. Gisteren hebben we twee duiken gemaakt. Roelinde is met haar Advanced cursus begonnen. Ging niet helemaal van een leien dakje, ze was een beetje zeeziek en heeft de visjes gevoerd. Het is hier leuk duiken, niet spectaculair met grote haaien iod. Je kunt niet alles hebben. Vandaag gaan we weer drie duiken maken, waaronder een nachtduik.
Wij blijven hier nog wel een paar dagen zitten. Het eten is goed en de cocktails smaken nog beter. Elke tent heeft hier s´avonds happy hour, dus we komen niet droog te staan.
Nieuwe foto´s!

Groetjes Ido&Roelinde

Ja! We zijn er! Weer is goed, beetje bewolkt maar droog en 18 graden. Erg mooie stad, tussen de bergen (2600 meter).
Beetje bijkomen van de lange, lange vlucht. Een ding Iberia is kwalitatief uiterst teleurstellend :). Maar goed, we mogen niet klagen.
Morgen naar de kust en ons Spaans weer ophalen. We vermaken ons prima.
Binnenkort meer verhalen en foto´s.

UPDATE; vandaag lekker door de stad gebanjerd. Zonnetje schijnt dus dikke prima. Ook nog even naar het goudmuseum geweest. Ongelooflijk wat die mensen met goud doen/gedaan hebben. De mooiste kunstwerken. Zie foto.


Groetjes Ido&Roelinde

Chinees nieuwjaar en de chinezen weten hoe ze er een feestje van moeten maken. Alle festiviteiten duren ongeveer een week en dat betekend dat bijna alle winkels gesloten zijn. Ook hier zijn alle chinezen in business met restaurants, supermarkten of wasserettes.
Ik heb contact opgenomen met de familie die ik eerder in Bario heb ontmoet. Zij zouden rond dezelfde tijd in Kuching zijn en nodigden mij uit om met hun chinees nieuwjaar te vieren. Erg leuk; eten met alle kinderen en kleinkinderen, black jack spelen, en vuurwerk afsteken met de hele familie.
De volgende dag met twee luitjes van de hostel vertrokken naar Bako, een nationaal park waar ze een aantal leuke trails hebben uitgezet. Ook daar weer apen en wildezwijnen die om je hut heen lopen. De apen zijn erg brutaal. Als ze op strooptocht gaan is het eten in het restaurantje niet meer veilig. Ze zijn snel en komen overal vandaan. Wij kwamen er genadig vanaf (schade: twee chocoladekoekjes en een blikje cola), maar andere mensen hadden het zwaarder als de apen er met het hele etensbord vandoor gingen.
Bij terugkomst in Kuching stond de Bario-familie alweer te wachten. Een vriend van hen is een lokale tourguide en ze hadden al een afspraak geregeld bij hem thuis. Blijkt bij aankomst dat ze daar die dag open huis hebben, een traditie binnen het chinese nieuwjaar. Iedereen is welkom en het eten staat weer klaar. Daarbij hoort ook de traditionele leeuwendans om de geesten van afgelopen jaar weg te jagen. Mooi om te zien en gaat gepaard met trommels en vuurwerk. Beter nog was dat deze tourguide mooie trips wist waar geen enkele toerist komt. Dat is het betere werk. Met een aantal bario-mensen en twee luitjes uit de hostel vertrokken naar een orang oetang park, watervallen en longhouses. En inderdaad, geen enkele toerist tegengekomen. De tourguide had nog veel meer in huis maar ik had mijn vlucht naar Kuala Lumpur al geboekt. Volgende keer dan maar.
Gisteren aangekomen in Kuala Lumpur. Grote stad en het is hier heet en vochtig. Overdag de stad een beetje verkend en het was me al snel duidelijk wat de lokale hobby is; Shoppen! Ongelooflijk veel shoppingmalls. En niet van die kleintjes. Mijn hotel kijkt uit op Times Square, een acht verdiepingen tellende mall, met een heuse achtbaan binnenin. Gaat helemaal nergens over. S'avonds met Leen afgesproken om een biertje te drinken. Leuk om hem weer even te spreken.
Tja, nog maar twee dagen te gaan en dan moet ik alweer riching vliegveld. Zal nog eens kijken of ik de Petronas towers op de foto kan krijgen.
Meer foto's!

Kuching! De laatste grote stad die ik aan doe in Borneo. Helaas liep de route hier naar toe een beetje anders dan gepland. In het laatste bericht was ik gebleven in Miri. Met drie opties dacht ik genoeg keus te hebben, maar dat bleek iets anders. Met Gunung Mulu Park nog steeds vol en de Niah Caves onderwater, bleef er maar een optie over, Bintulu. Dus met de bus naar deze stad. Over de bussen trouwens niks te klagen. Bus met brede leren stoelen en beenruimte waar ze in het westen nog een puntje aan kunnen zuigen. En de prijs is ook meer dan redelijk, voor vijf eurries parkeren ze je 200 kilometer verderop. In Bintulu,(middelgrote stad, niet veel te beleven) een nachtje blijven pitten omdat er simpelweg geen transport meer was op het tijdstip dat ik aankwam. Ik wilde een rondje door de binnenlanden maken met de boot, met als eerste stop Belaga. Nu gaat er geen bus oid naar dat gehucht, dus werd het liften. Achterin een pick-up truck met een vent die vertelde dat hij langs Belaga kwam. Dat 'langs Belaga' bleek een ruim begrip, op een kruispunt werd ik gedropt en me vertelt hier te wachten op een volgende lift. Dat kruispunt was nog drie uur rijden van Belaga en werkelijk in de middle of nowhere. Fijn, sta je dan met je goede ideeen. Na een uurtje wachten een lift geregeld. Blijk ik in de auto te zitten met de lokale bromsnor (vrouwelijk). Aardige tante die iets mompelt over een te lage rivier.
Belaga is een zeer, zeer rustig gehucht met irritant vriendelijke mensen. Ze blijven je maar groeten en welkom heten in Belaga. De eerste drie keer is leuk, maar al snel wordt het vervelend. In een cafe raak ik aan de praat met Peter, een geneeskunde student die in de lokale kliniek werkt. Aardige vent en al snel zit ik bij hem en zijn vrienden thuis en sjouwen ze me rond door Belaga. S'avonds wordt ik meegesleept naar een promotie-feest van zijn baas. Partycrashen is hier heel normaal, helemaal als je een blanke bent. Wordt gezien als een eer. Nou vooruit dan maar.
De volgende dag alweer uitgenodigd voor ontbijt/lunch bij een andere familie. Opa, oma, ooms, tantes, neven en nichten, iedereen is erbij. Niks tafels en stoelen, gewoon gezellig in een kringetje op de grond zitten en bunkeren wat de pot schaft. En dat is zeker niet verkeerd.
Ook maar even nagevraagd of ik met de boot naar Kapit kon. Tante agent bleek er toch niet helemaal naast te zitten, de rivier is inderdaad te laag en er gaat geen enkele boot die kant op. Kan dat rondje dus wel op mijn buik schrijven. Zit maar een ding op, hetzelfde stuk weer terug naar Bintulu. Balen, maar niks aan te doen. Nu op tijd vertrokken zodat ik direct een bus naar Sibu kon pakken en niet weer in Bintulu hoef te blijven slapen. In plaats daarvan een hotelletje gezocht in Sibu en de volgende ochtend met de boot naar Kuching vertrokken. Vanaf hier is het vliegen naar Singapore (als ik tijd heb) of direct naar Kuala Lumpur. Maar goed, eerste deze stad maar eens verkennen. Er is hier en in de omgeving genoeg te beleven en het Chinese nieuwjaar komt eraan. Genoeg reden om even te blijven plakken.
Weer foto's toegevoegd!